abc-thinkbig

abc-thinkbig

over ABC-thinkBIG

ABC-thinkBIG is een persoonlijk website met artikelen, publicaties en links over leiderschap, bedrijfskundige aspecten én service georienteerde architectuur.

een fluitje van 1 cent

persoonlijkGeplaatst door Mary Beijleveld zo, juni 06, 2010 10:54:24

Ruim twee jaar geleden maakte ik een uitglijder op een bruggetje in Zaandam dat met bitumen bekleed was waarop een heel dun ijslaagje lag. Als Olga Kokakinowa kwam ik in een onwillekeurige spagaat terecht en had enorme pijn aan de knie.

Zie je ’t al voor je? Mary op een hele vroege februari ochtend, moederziel alleen op een Zaans bruggetje, verrekkend van de pijn. smileyHet heeft nog wat voeten in de aarde gehad om op de eerste hulp te geraken maar met hulp van onze buurman en mijn wederhelft ben ik daar toch aangekomen. Ach, het is vermoedelijk een opgerekte pees en/of spieren, zei de EHBO man terwijl hij naar mijn obideuse achtereinde keek, ik moest maar voorzichtig proberen om te lopen. Geen röntgenfoto of zo, fluitje van een cent. Ik met pijn in mijn knie naar huis maar het trok inderdaad al snel weg tot aanvaardbare proporties en daarom ging ik de volgende dag met een loopje als ‘Herr Flick’ naar het werk. Ook de megagrote bloeduitstorting trok in een week tijd weg van zwart naar blauw, naar rood naar geel en floeps, weg was ie.

Een heel enkele keer deed mijn knie vreemd en ontstal mij een Javaanse gil doch anderhalf jaar later (ruim een halfjaar geleden dus, voor de rekenaars) kreeg ik me toch weer een pijn in mijn knie vooral tijdens het autorijden. Enfin, nu toch maar naar de orthopeed, MRI scan en foto maken Het bleek dat ik een scheurtje in de meniscus had. Omdat ik op dat moment eigenlijk weer geen last ervan had heb ik afgesproken met oefeningen van de benen dit ‘onder controle’ te krijgen(en wat aan mijn overgewicht doen). Nou, daar kwam weinig van terecht, wat uiteraard mijn eigen schuld was.

Na een tijdje echter kreeg ik echter ook last van mijn andere knie erbij, spierpijn, vermoeid gevoel, beetje opgezet. Dat kwam van het ‘compenseren’. Omdat het inmiddels qua opdrachten komkommertijd was, heb ik opnieuw contact met de orthopeed opgenomen. Nadat ik daar nog eens op bezoek ben geweest hebben we afgesproken om alsnog een operatie te laten uitvoeren en die heb ik inmiddels gehad op maandag 31 mei.

Ik was aangenaam verrast door de efficiëntie waarmee dat gebeurde. De verstrekte informatie was adequaat, en veel was selfservice. Eerst zelf krukken regelen en halen en krukinstructie afspreken en volgen, gesprek met de anesthesist, bellen voor precieze tijdstip dat ik bij de dagopname moest arriveren. Helemaal goed.

Daarna legde ik mijn lot in de bekwame handen van het verplegend personeel en de doktoren. Ook dat was een geoliede machine, ik kon merken dat ze een protocol afliepen en precies bijhielden wat er gebeurde, aan spullen gebruikt werd en de tijd die het in beslag nam. Als business proces management expert herken je dat.

Het mooie was natuurlijk ook dat ik voor een ruggenprik had gekozen, waardoor ik alles prima kon volgen. Die ruggenprik was wel heel sensationeel, geen pijn of zo maar heel apart gevoel, net alsof iemand je zenuwen aantikt; ik werd er een beetje misselijk van en mijn bloeddruk daalde ineens spectaculair. smileyNa een paar cc aan efedrine in mijn infuus ging dat weer goed. Ik voelde de verdoving als een koude stroom door de slagaders van mijn benen schieten en vanaf dat moment begon mijn onderlichaam vanaf mijn buik warm en zwaar te worden.

Ook in de operatiekamer ging alles gesmeerd en kon ik op de monitor helemaal volgen wat er in mijn knie gedaan werd en ik heb de chirurg kunnen vragen waar ik naar lag te kijken waarop hij telkens uitlegde wat hij deed. smileyDit alles duurde nog geen 10 minuten. Op de medium care afdeling werd ik nog een tijdje in de gaten gehouden en van infuus en plakkers - waarmee de hartslag gemeten word- ontdaan. Op de gang richting dagopname kon ik mijn tenen al bewegen. Na een uurtje op de dagopname kwam het gevoel in mijn benen weer terug maar ik had geen pijn. Dit was ook een fluitje van een cent.

De jonge dame die gelijktijdig met mij op de dagopname arriveerde en al terug was van haar operatie toen ik weer terug kwam op de dagopname, had een beetje buikpijn. Zij vertelde dat ze onder algehele narcose geopereerd was. Toen ik haar vroeg wat ze voor operatie had ondergaan zei ze heel bedremmeld: ‘een abortus’. Ach meis, reageerde ik, wat heftig voor je, goed dat je moeder en je vriend meegekomen zijn om je te steunen”. Waarop ze mij omstandig ging uitleggen waarom zij tot deze beslissing gekomen was. Deernis kroop in mijn keel. smileyUiteraard heb ik haar sterkte en heel veel geluk toegewenst. Toen haar vriend haar weer kwam ophalen zag ik dat hij een rode roos voor haar had meegenomen. Hij praatte luidruchtig en vrolijk. Misschien was hij wel opgelucht. (projectie van mij natuurlijk) Zo’n beslissing op zulke jonge leeftijd nemen, is bepaald geen fluitje van 1ct.

Inmiddels is er een week voorbij. Van de gaatjes in mijn knie zie je bijna niets meer. Ik loop met één kruk en doe oefeningen. Ik kwam om 12 uur bij de dagopname aan en vertrok weer om 17.30 uur.Van mijn niet geopereerde knie heb ik nog meer last dan ooit. Misschien die ook maar binnenkort? Hmm. Een fluitje van €0.01

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post64