abc-thinkbig

abc-thinkbig

over ABC-thinkBIG

ABC-thinkBIG is een persoonlijk website met artikelen, publicaties en links over leiderschap, bedrijfskundige aspecten én service georienteerde architectuur.

vakantie Oostenrijk 1

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld di, maart 10, 2009 11:37:54

We zijn na een uitgebreid ontbijt en even met de buren te hebben afgestemd op zondag 25 januari om 10.30 uur vertrokken voor onze wintersportvakantie. Het is rustig weer en de zon schijnt af en toe door de wolken. Fons begint met rijden. Ook op de weg is het rustig. We rijden via A10 ring Noord naar de A1 richting Amersfoort. We gaan daarna op de A30 en A50 naar Arnhem en Oberhausen. Bij wegrestaurant Hünxe käffee mit kuchen. Niet kuchen als in hoesten, hoewel het is eigenlijk een dikke plak cake met een beetje fruit erop. Daar neem ik het stuur over en we rijden via de Duitse A1 en A2 richting Düsseldorf en vervolgens naar Kassel. Daarna rijden we richting zuiden. Fons neemt na zo’n 230 km het stuur weer over. We houden daarvoor even halt op een parkeerplaats om de benen te strekken.

We spreken af te stoppen als we ca. 650 van de bijna 1100 km gereden hebben en het ca. half zeven ’s avonds is. Onderweg laten we de tomtom een gasthof opzoeken en we bellen uit de auto naar het gasthof om te vragen of ze een kamer voor twee hebben en of ze avondeten serveren. Nadat op beide vragen bevestigend werd geantwoord melden we dat we over ongeveer 35 minuten arriveren. Mijn naam klinkt in het Duits waarschijnlijk grappig of de lijn werkt niet goed want de mevrouw van het hotel moest erg lachen nadat ik mijn naam voor de 3e keer herhaald had.

We arriveren na 40 minuten in een dorp met een keienweg en een ouderwetse stenen toegangspoort. Wat hebben de Duitsers toch met hellen en poorten? Het gasthof ligt op een terrein dat doet vermoeden dat daar ooit een bauernhof gelegen heeft. Aan de voorkant weer een hoge poort met een gebouw waarin een restaurant zit en iets verder achterin een huis met zo’n twintig kamers. De mevrouw geeft mij haar hand en nadat ik mij weer voorstel, zeg ze “aha, ich verstehe; eigentlich” nicht zo zwierig. Ik heb maar niet gevraagd wat ze in eerste instantie heeft verstaan.

We gooien de toilettassen en een verschoninkje en onze laptoptassen op de kamer in het achterste gebouw en gaan vervolgens eten in het restaurant. Fons een carpaccio van gerookte ganzenborst en ik iets met salami van hert en een chutney van kummis (ik denk dat dit pompoen is)Vooraf . Als hoofdgerecht neemt Fons een rumpsteak met patatjes (met mayo) en salade. Ik heb karperfilet in bierbeslag genomen en een grote groene salade. Er waren zoveel karperplakjes dat ik ze niet opkon. Zelfs met hulp van Fons kwamen ze niet op. We hebben er een flesje witte wijn bij soldaat gemaakt en als desserte hebben we profiterolles genomen. Maar ook dat kreeg ik niet op. Veel te zwaar.

Om iets over negen zijn we al naar bed gegaan en ik sliep vrijwel direct.

‘S ochtends op de 26e januari stond ik om 8 uur op om te gaan douchen. Fons ligt nog te bed. Na het douchen komt meneer er ook uit en gaan we ontbijten. Lekker gekookt eitje op een vers wit broodje en een sneetje Duits landbrood met aufschnit. Koppie thee, Fons idem maar dan met koffie en jus d’orange. Weer en route om ca. kwart over negen. Ik begin met rijden en ga tanken bij een tankstation op 4 km afstand van het gasthof. Blijkt mijn pinpas het niet te doen maar gelukkig de creditcard wel. Nu echt op weg. Het is ondanks dat het maandagmorgen is vrij rustig op de weg. Wel vrachtwagens maar die blijven vrijwel allemaal netjes op de rechterbaan van de drie rijbanen. Nadat ik bijna 250 km gereden heb ,stop ik op een parkeerplaats om het stuur over te geven aan Fons. Eerst even een frisse neus halen. Het is 1 graden boven nul maar het zonnetje schijnt en er staat geen wind.

Fons rijdt het laatste trekkie en de tomtom geeft precies aan waar we moeten zijn. Hoewel de stem van Eva (een van de mogelijke stemmen) er soms een bizarre uitspaak op nahoudt. Salzburg, wat je uitspreekt als saltsboerg spreekt zij uit als zalsberegggghh. Fons en ik moeten er hartelijk om lachen vooral als Fons de herhaalknop indrukt. Als een halve minuut later uit de CD speler het nummer van Paolo Conti “comedie” speelt, liggen we helemaal in een deuk. Het refrein gaat namelijk als volgt: “wawawah, wawawah, wawawawawawah, wawawah, wawawah wawawawawawah, wawaaaaah wawawawah. smiley

Zo’n 1500 meter voordat we volgens eva tomtom op de plaats van bestemming zijn zie ik de klucht omhoog naar het ons hotel. Maar Fons wilde perse de aanwijzingen van Eva opvolgen. Verderop gaat er ook een weg omhoog. Die ken ik nog wel van , ik denk 5 jaar geleden, toen we hier ook waren maar dan met Kerstmis. Maar ja, de weg is niet gepekeld. Dus zeg ik: “doe we de kettingen er om want hier is het te glad”. Maar Fons vind dat te veel werk dus rijdt omhoog. Op een gegeven ogenblik verliest de auto grip. Fons zet de auto in zijn vrij en laat de auto achteruit weer naar beneden rijden. Ik roep: “dat gaat te hard’ en op dat moment raakt de auto in de slip tot ie na een soort slalom tot stilstand komt terwijl de achterkant van de auto boven de afgrond hangt en ik de deur aan mijn zijde niet meer openkrijg omdat er een sneeuwhoop in de weg zit. Geschrokken klim ik over Fons heen naar de deur aan de bestuurdersstoel. Nou da’s lekker…smiley

We lopen de weg omhoog om naar het hotel te lopen en de ADAC te waarschuwen. Bij een boer vragen wij de weg naar het hotel en Fons zegt dat hij graag het nummer van de sleepdienst krijgt om te bellen. De boer is net de koeienstal aan het uitmesten dus zegt ie dat we even een kwartiertje moeten wachten. Ik loop alvast door naar het hotel om te melden dat we er zijn. Onderweg lig ik drie keer op mijn plaat omdat het mega glad is. Grr…smiley

Later blijkt dat de boer met zijn tractor de auto heeft vrij getrokken en er niets aan de hand is met de auto. Hartstikke aardig! Fons meldt per telefoon dat hij alsnog onder aan de klucht staat maar een beetje schrik heeft om daar omhoog te gaan, gezien onze eerdere ervaring. Maar volgens de hoteleigenaar kan ’t dus Fons doet het toch en komt goed aan. Hadden we toch winterbanden moeten aanschaffen.

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post48

vakantie Canada XV en XVI

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 23:58:07

17 september en 18 september, home sweet home

Vanmorgen na achten opgestaan. Toch nog maar een keer gedoucht ondanks de bath experience van gisteravond. We moeten immers nog een hele dag en nacht. Mijn man heeft koffie gemaakt met zakjes die door het hotel verstrekt zijn en volgens hem is het goed te drinken. Ik heb vannacht een hele fles water gedronken dus ik pas. Om 9 uur ontbijt. Daar heb ik een beker thee gedronken en weer die rijke granola die ze hier serveren met fruit. Dat bevalt me toch het beste. Manlief wederom ei, nu een omelet en hij drink er ook nog twee bekers koffie bij. Wat een koffieleut zeg.

Tegen tienen checken we uit. Het is halfbewolkt en het is 19 gr. C. We moeten zo’n 12 km rijden voor het antropologisch museum. Wat hebben we een plezier van onze TomTom Go. Het apparaatje heeft ons al overal gebracht. Geweldig ding. Hoewel kaartlezen ook een bezigheid is, die ik wel aardig onder de knie heb, en dat ik ook wel leuk vind om te doen. Maar mijn man vindt dit toch veel plezieriger want hij houdt niet van zoeken of naar de weg vragen. Onderweg rijden we door brede lanen met allemaal alleenstaande huizen aan de kant. Dat is hier in de buitenwijken van Vancouver gebruikelijk. Ziet er wel rijk uitgerust uit.

Aangekomen bij het museum blijkt dat het van 2 september 2008 toto 2 maart 2009 gesloten is, UH! Wegens renovatie….We besluiten dan naar het Vancouver museum te gaan, zo’n 8 km terug. Vlakbij Point Grey, een park en een strandje. Ook het maritieme museum en het observatorium zijn hier. Op dit ogenblik is de Bard Park week bezig. Een soort muziekweek. In tenten worden hier op dit stukje in Vancouver voorstellingen gegeven van Shakespeare (met muziek) In het museum van Vancouver wordt de historie van de stad weergegeven. Het blijkt dat de stad is gesticht in 1839. Dus ook maar anderhalve eeuw.

Ook zien we hier iets terug van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Ik dacht de Quamish. Een volk dat leefde van de visserij en mosselvangst. Het milde klimaat trok de mensen uit het oosten aan en natuurlijk de belofte aan goud. De eerste trein kwam hier in 1890 aan. Daarna zijn er griepepidemieën, een grote brand geweest die de huizen verwoest heeft en ook de eerste en tweede wereldoorlog heeft hier zijn invloed gehad.

In Vancouver was er ook nog zoiets als een soort kristallnacht. Al in 1930. Hier niet tegen Joodse mensen maar tegen Aziaten en Indiërs. En ik denken dat onze oosterburen zoiets verzonnen hadden.smiley

Nadat de japanners Pearl Harbor gebombardeerd hadden werden alle mensen van Japanse afkomst, inclusief die in Canada geboren waren, in kampen geïnterneerd. Ook een zwarte bladzijde. Maar ook na de 2e wereldoorlog waren de Japanners nog niet van de shit af. Ze konden kiezen: of naar Japan terug of naar het oosten (Ottawa). Daar zouden ze aan werk geholpen worden. Blanke vrouwen hebben hier ook pas kiesrecht gekregen nadat bleek dat ze in de oorlog een goede bijdrage aan de economie en the war effort gaven. Pff.. Pas een tiental jaren later na de oorlog kregen alle niet blanken stemrecht. Ik dacht dat ze hier veel liberaler waren.smiley

De tentoonstelling leidde ons door de jaren 30, 40, 50, de befaamde sixties met de hippie dingen. Was wel beeldend allemaal en informatief.

In Canada leven zo’n 25 miljoen mensen dus is het erg dun bevolkt. In greater Vancouver 1,2 miljoen en in the inner city maar zo’n 500.000. Dus vergelijkbaar met een grotere plaats in Nederland. We lopen nog wat door het park en langs de oevers zien we grote bulkcarriers en containerschepen in en uit de haven van Vancouver varen. Het was grappig om te zien dat er een ‘dog on leash’ gedeelte is en een ‘dog off leash gedeelte in het park. We zien aan de overkant een stukje van het Stanleypark, daarachter een stuk van Noord Vancouver en weer daarachter in de verte de mooie bergen.

We rijden naar het vliegveld en leveren de auto in. Een man met een mobiel apparaat neemt de kilometer stand op een geeft ons een bonnetje en vraagt hoe het rijden was met de auto. Geen probleem, hij loopt even om de auto en klaar was het weer. De kilometerstand is 15949. Dat houdt in: 2798 km precies gereden. smiley

Omdat we dus al om 14.30 op het vliegveld zijn, moeten we nog lang wachten. We hebben nog een beetje geld op te maken en gaan chinees eten. Even kijken naar de winkeltjes. Niet veel loos. We drinken nog een koffie bij Starbucks. Ik heb nog wel Canadese schloty’s over maar die geef ik wel weg aan iemand die binnenkort naar Canada wil. Op het vliegveld is wire-less beschikbaar en dus schrijf ik het verslag tot dan toe. ‘Mijn man leest hem even na want ik heb wel heel erg veel typefouten gemaakt.

Na de paspoort controle zijn de duty free winkels. Niet interessant. Om 17.45 uur moeten we aan boord gaan en we vliegen om 18.45 op 17 september weg. Na een knellende ( wat een krappe toestand!) reis van 8 uur en 45 minuten met wind mee, komen we om 12.30 uur op 18 september aan op Schiphol. Ik heb geen oog dicht gedaan.

Het is aangenaam weer in Nederland. 23 gr. C.

Mijn zus en zwager kwamen ons ophalen en zetten ons voor de deur af. Het is gewoon een werkweek en kunnen niet blijven voor een bakkie of zo. Ik ben nog even bij de buurvrouw langsgegaan om te melden dat we terug zijn en morgen of overmorgen mondeling verslag zullen doen. We zijn even door de (witte) post gelopen en gaan dan een paar uurtjes slapen. We zijn immers ruim een etmaal wakker.

Om 19.00 uur staan we weer op. Wasje draaien, nieuws op TV. Gewone tijd naar bed. Dan worden we ook weer gewone Hollandse tijd weer wakker.

EINDE. smiley THE END. smiley FINITO. smiley FIN.smiley

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post28

vakantie Canada XIV

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 23:45:27

16 september, Van -vice versa- Couver

Vannacht weer niet geslapen. Gaat je voicemailpiepje ook nog eens rond twee uur ‘s nachts. Tja, dan is het 11 uur ’s ochtends in Nederland. Ik was zó onrustig. Lig je van alles te bedenken.

Veel te kort tijd en toch ook wel veel indrukken te verwerken gehad. Van Vancouver Island eigenlijk erg weinig gezien. De beste indruk kreeg ik, denk ik, eigenlijk vanaf de boot, gisteren. Allemaal mooie twee a drie verdiepingen hoge huizen op de ruige rotskusten. Sommige erg luxueus. Daar zit wel wat (oud of nieuw) geld. Een soort van Nordic Costa Brava.

De kust is lager dan de kust op het Mainland en met meer loofbomen. Maar verders eenzelfde uitzicht. In de bevolkte gebieden erg weinig hoogbouw. Alleen de wat bekendere hotels zijn meer dan 3 verdiepingen hoog maar nooit zo hoog als in Vancouver. Het verkeer doet erg relaxt aan. In Victoria de historische gebouwen; het is niet voor niets de hoofdstad van Britisch Columbia. Deze plaats viert binnenkort (of heeft het zojuist gevierd) haar 150 jarig bestaan. En dan denk ik, historie is ook maar betrekkelijk. Victoria is een stuk kleiner dan Vancouver. Hoe oud Vancouver is, weet ik niet. Zal ik ook eens googlen..

Sommige afstammelingen van oorspronkelijke bewoners, de Secwepemc (ik heb géén idee hoe je het uitspreekt, lijkt me een tongenbrekertje) wonen in het North Thompson River National Park. Nu zag ik onderweg wel een bordje met ‘Simpcw First Nation maar kon geen link leggen. Had er eigenlijk eerst meer over moeten lezen. In augustus schijnen ze pow-wow’s te houden en andere festiviteiten omdat de zalm de rivier op komt zwemmen en dus voor een ander dieet kan zorgen. In Victoria zag je wel mensen met een indianen uiterlijk bij stalletjes waar ze houtsnijwerkjes, dreamcatchers en kralenkettingen verkopen.

Het is me gedurende de vakantie opgevallen dat in winkels en bij kantoren overal een bordje met ‘help wanted’ staat. Van bordenwassers tot managers worden gevraagd. Er is kennelijk te weinig personeel. Ook valt op dat zowel in Vancouver als in Victoria overal mensen worden uitgenodigd om opleidingen en studies te volgen. Vooral in de wat volksere buurten. Dat geeft mij het idee dat de regering het opleidingsniveau van haar onderdanen wil opkrikken.

Lijkt me wel leuk voor jonge (net of nog niet afgestudeerde) Nederlandse mensen. Hoewel, dan loop je natuurlijk wel het risico dat ze hier willen blijven.

Ook valt mij op dat de werknemers hier het je naar de zin willen maken en met gepaste trots hun werk- of bedrijfsuniform dragen. In managementtermen doet me dat denken aan de soort trainingen die o.a. Macdonald en Disney verzorgen. Krijg ik hier in de praktijk te zien wat er over dit soort management te lezen valt. Erg USA, maar ja het zijn dan ook zusterstaten. Ik zal je niet vermoeien met de correcte term; zoek het maar op in o.a. ‘Mintzberg’.

Om 9 uur zijn we helemaal klaar voor het ontbijt. Om 10 uur uitgecheckt. De oude laptoptas blijkt uitgescheurd en gaat naar dezelfde berg als mijn regenjasje. We gaan een stuk lichter terug dan heen.

Eerst nog wat kopeken trekken en mijn man wil ‘for the sureness’ 30 dollar tanken. Het is 17 graden C en we rijden in de richting van Sidney (nee, niet die). Wij zijn gedurende de vakantie heel wat dorpjes en stadjes tegen gekomen die de naam van een of de andere wereldstad dragen. Amsterdam ben ik overigens niet tegen gekomen (net als Utrecht, Nijmegen of Rotterdam) Het zijn waarschijnlijk geen wereldsteden..?

We rijden langs een weg met doorkijkjes naar de kust. De mensen houden hier ook erg van bloeiende bloemen en planten. Overal tuinen met bloeiende planten en huizen en hotels met bakken hangplantjes. Zo rond 10.45 komen we aan in Swartzbay bij het veer. We kunnen nog mee met de pont van 11.00 uur.

Ik ga tegenover een jonge dame (26 jr.) zitten en we raken in gesprek. Ze doet deze middag theorie examen voor masseur in Vancouver. Na dat examen mag ze ermee aan de slag. Ze gaat in een praktijk van een gyropracter werken en wil ook eens voor zichzelf beginnen. We praten wat over de voor- en nadelen van een eigen zaak en dat het misschien handig is om met een paar collega’s samen te doen. Bv. als je een andere focus hebt (één sport, ander revalidatie o.i.d.) en gezamenlijk de boekhouding en alle andere praktische kanten regelen. Vindt ze geen slecht idee. Ook praten we wat over het schoolsysteem en het weer etc.

Ik bedenk me dat het de 3e dinsdag in september is en Prinsjesdag. Ik hoop niet dat de kredietcrisis roet in het eten gaat gooien…smiley

Deze overtocht is maar anderhalf uur. Het is half een en Fons heeft al 10 keer gezegd; “Ja schatje, het is al weer bijna om’ Alsof ik me daar niet van bewust ben. Het mankeerde er nog aan dat hij niet elke dag gezegd heeft “nog 11, 10, 9 enzovoorts dagen en dan zit het er weer op” Doetie ook wel eens. Deedie ook tijdens onze reis door de USA.

Wéér een voicemail. Nu van de een of de andere man die met me wil praten over UWV en of ze van zijn capaciteiten en die van zijn collega’s gebruik willen maken. Heeft hij pech. Elvis has almost left the building…. Als ik al dacht dat ze ertoe zijn om capaciteit van buiten te gebruiken dan zal ik mijn nieuwe collega’s wel waarschuwen. Alhoewel, je moet er ook maar tegen kunnen. Ik heb wel wat mannen erg ongelukkig zien worden tijdens hun UWV periode. Dan moet het voor één specifieke opdracht zijn en dan snel wegweze…Soort van Zeemeeuw Management (ZM, soms SM). Je weet wel: krijsend aan komen vliegen, de boel uitvreten en onderschijten en vervolgens weer krijsend wegvliegen nadat je hebt opgeschreven wat het management van tevoren wilde dat je opschreef. ….smiley

We komen aan in Tsawassen. Dat ligt vlak op de grens met de staat Washington USA. Seattle is dichtbij. Donkerbruin zandstrand. Het is druk op de weg naar downtown Vancouver en ook hier weer constructie aan de weg door Richmond, een plaatsje dat ligt tegen de zuidkant van Vancouver. Motorrijders gaan hier niet tussen de file door. Nergens hier trouwens. Ze blijven netjes in de rij staan. In Nederland mag het eigenlijk ook niet maar wordt oogluikend toegestaan en de automobilisten zijn het bij ons min of meer gewend.

Het rondje is nu rond. We hebben hetzelfde hotel als op de heenreis. Nu een kamer op de 11e verdieping. Zelfde inrichting. We plantten de koffers en gaan op pad. Eerst even een code aanvragen voor wireless. We willen naar de Japanse tuin. Na zo’n 2,5 km lopen zijn we het nog niet tegen gekomen. We hebben het boekje op de kamer laten liggen. Eerst vraagt Fons het aan drie mannen die luidruchtig voor een hotel staan te praten. Ze zijn niet van hier dus kunnen ons niet helpen. Even verderop aan een parking attendant met Sihk tulband gevraagd. Hij ziet er ook niet inheems uit maar je weet maar nooit. Maar helaas wist het ook niet.

We lopen dan maar een beetje in de richting van het hotel terug en gluren wat in de etalages. Het fjuut, fjuut geluid van het groene voetgangerslicht is heel karakteristiek. Een winkel met allerlei Mephisto schoenen ingegaan. Maar de prijzen zijn anderhalf keer zo hoog als in Nederland. Wel hebben ze damesmodellen die er een stuk modieuzer uitzien dan al die praktische stappers die ze bij ons verkopen. Maar ik heb zat schoenen en ik wil de bijnaam van Emelda M. niet krijgen.smiley

Het weer is onverminderd prachtig en het is 24 graden C. Ik heb eigenlijk zin om op een terrasje te zitten in het zonnetje. Maar terrasjes hebben ze hier dan weer niet. Omdat het mijn man de vorige keer wel bevallen is om op de kamer zelf iets met eten te grutten, kopen we bij de supermarkt wat spulletjes en een flesje wijn in een speciale wijnwinkel. Dat komt er dus op neer dat ik vanavond zorg voor het maken van het eten en de afwas. Thuis kookt manlief meestens en de afwas gaat in de machine. Heb ik maar weinig te doen.

Ik zie weer dezelfde zwervers op hun – eigen - plekje zitten. Mijn man gelooft niet dat het dezelfde zijn maar ik heb goed opgelet. Het zijn echt dezelfde mensen op dezelfde plekjes. Ze hebben zelfs hetzelfde aan… pfff. Hij doet even een tukje en ik begin dit verslag en beantwoord wat e-mails. Ik schrijf de verslagen voornamelijk om zelf te onthouden wat ik gedaan heb maar vind het enorm leuk dat ze met plezier gelezen worden. Om 8 uur is het eten klaar.

Na het eten ga ik in bad liggen. De baden zijn hier breed maar erg ondiep. Dus steken mijn midden- en bovenpartij boven water uit. Dat betekent wentelen. Maar dan krijg ik weer koude billen. Ook de toiletten zijn in Canada overal vrij laag. Zo op hurkhoogte. Zal wel ergens bevorderlijk voor zijn. Het bad komt niet boven de rand van het toilet uit.. Ik laat ‘m zo vollopen dat het water over de rand gulpt. Ik heb zo’n lekkere badolie meegenomen uit Oostenrijk. Het heet ‘pure sinnlichkeit” en ruikt erg goed.

Mijn schatje gaat op zoek naar een ice en vending machine voor een frisdrankje en gaat niet in op mijn uitnodiging om erbij te komen. Na een halfuur heb ik er genoeg van. Moet telkens weer andere onderdelen onderdompelen. Kijk even naar het nieuws op de internetkrant. Kommer en kwel en inderdaad Fortis en ING met lage noteringen.smiley

We mogen de kamer morgen een uurtje langer bezetten én ze willen onze koffers wel de hele middag stallen. ‘ns ff kijken wat we morgen gaan doen. Ik opteer voor een bezoek aan het Antropologisch Museum. Kunnen we toch nog wat echte historie opsnuiven en een collectie totempalen bezichtigen èn het is, lekker praktisch, richting het vliegveld. Dus geen gedoe met koffers achterlaten in het hotel. Die laten we gewoon in de auto liggen.

Hopelijk gaat het slapen vannacht beter. Morgen hebben we nog een hele dag voor de boeg, we vertrekken vroeg in de avond en daarbovenop negen uur vliegen. Dus kan wel wat slaap gebruiken. Om half elf naar bed.

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post27

vakantie Canada XIII

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 23:26:25

15 september Victoria, de victorie!

Vanochtend is het wéér stralend weer. We treffen het wel hoor, deze vakantie. Zijn we zowat verregend op die berg in Oostenrijk (nou, ja ik moet ook niet overdrijven!) het is hier echt voortreffelijk. Om 9 uur ‘breakfast as usual’.

Daarna op weg naar downtown Victoria. Het is nog een gedoe om de auto kwijt te raken. Eerst op een plekje waar ik muntjes in een parkeerautomaat gooi, die niet blijkt te werken. Maar de muntjes komen niet terug, noch vallen ze door het spleetje. De volgende heeft een ingang die maar 6,2 feet is en dus te laag voor onze bak. De derde kost 3 dollar per uur en ik heb dus nog maar 5 losse dollars. Wel even de auto daar neergezet voor een uurtje om de buurt te verkennen. Later teruggekomen. De vierde blijkt te ‘passen” en gelukkig hoef je pas af te rekenen als je de parkeerplaats verlaat.

In de tussentijd de haven even gecheckt en daar een ons aansprekende mij. gevonden voor een bootreisje naar de walvissen. Al met al is het 12.00 uur en de boot vertrekt om kwart over. Goed op tijd. Het is een aluminium boot en als het de haven uitvaart, geeft de schipper pas echt gas. Een waterpluim van meters hoog achter de boot aan. Mijn zonnebril blijft ternauwernood op de brug van mijn neus hangen. Ondanks de 23 graden C is het op het water en met zo’n snelheid frisjes…

We varen naar een eiland dat ter hoogte ligt van de grens met de USA. (Voor de Egypte gangers onder ons: De boten waren in aantal niet zo groot maar het kwam op hetzelfde neer. Bijna de Kalverstraat op Koninginnedag)

De walvissen zijn gespot! Het zijn er eigenlijk wel veel. Ik heb er zo ongeveer een dertigtal geteld. Kleintjes, moeders, mannetjes. De volwassen mannetjes zijn of solitair, of leven in de kudde van hun moeder. Matriarchale groepen dus. De zoogdieren zijn nu volgegeten en klaar voor de winter en doen nu wat aan sociale contacten en paren wat (met partners uit andere groepen). Sommige mannetjes en jonkies springen ver uit het water en klappen met hun staart op het water. Ook het blazen uit hun spuitgat (heet dat zo? Ik bedoel het gaatje boven op hun hoofd!) maakt een onmiskenbaar geluid. Geweldig super.smileysmiley

Het is wel lastig om foto’s te maken en te filmen. Mijn man schijnt telkens de verkeerde kant op te kijken. Het is ook best lastig om door het oog van de camera het spul te volgen. Ik ben er geen ster in en voor hem lijkt het ook ondoenlijk. Ik zie ondertussen een orka onder de boot door zwemmen. Dat kan je goed zien door de witte vlekken op hun lijf. Die schijnen lichtgroen door het water heen. Iemand roept dat dit haar ‘natte droom’ is. Nou, ik vond het echt helemaal gaaf maar dat ging me toch iets te ver. Trouwens, hebben vrouwen natte dromen? Volgens mij heet dat toch anders. Maar genoeg taalkunstigheid…

Op de film is wel een enkele rugvin te zien. We moeten er beide om lachen. Ter compensatie neemt hij maar een foto van ons tweetjes naast elkaar. Toch nog een Manatee op de foto. Ha, ha, zelfspot. Nee, alle gekheid op een stokje, we hebben ook nog wat dolfijnen gezien en twee robben. Dus echt, echt super. Hij zei dat hij misschien wat film kan kopiëren van “Free Willy” en dat plakken in onze eigen home movie. Hij heeft wel humor, toch?

Terug bij de haven gaan we een hotdog eten. Ik neem de regular maar wel met mosterd, ketchup, sweet peppers én uien. Smerig hè, maar lekker…….!! We lopen wat rondom de haven. Alle attracties zijn daar erg dicht in de buurt. Het BC museum, een wassenbeelden museum, een onderwatertuin (aquarium), het gouvernement gebouw. We hebben echter geen zin om die te bezoeken. We sjokken wat door een winkelcentrum en daar zie ik een winkeltje met laptoptassen. Heb ik een van aangeschaft. Nifty dingetje, die je ook van de trolley af kunt ritsen en voor weinig.

We kopen nog wat te drinken voor op de kamer en rijden terug naar het hotel. Daar alvast de koffers heringericht. Vuile was en alle andere rotzooi in de ene en alleen schone kleding in de andere. Verschoning voor morgen apart in een plastic zakje, net als hetgeen we voor de reis terug, willen aantrekken. Hoeven we dat morgen niet te doen. We gaan morgenochtend via Swartzbay (deel Victoria) naar Tsawassen (Vancouver). De boot vaart elk uur dus dat moet lukken. Toch neemt het eigenlijk wel veel tijd in beslag. Ik denk dat het morgen alleen nog maar een beetje slenteren en winkelen wordt en 's avonds uitgebreid eten (Mijn man heeft nu al goesting voor Chinees maar dat zien we dan wel weer. Alvast begonnen met schrijven van dit verslag en even in bad gelegen. Ja, ja, ook hier!smiley

Om half 8 gaan we eten. Op de kamer maak ik het verslag van vandaag af en mijn man leest nog wat in zijn boek. Het is bijna half tien als ik mijn nachtpon aantrek om te gaan slapen. Het lijk me verstandig eens wat uit te slapen.

Blog Image

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post26

vakantie Canada XII

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 23:13:15

14 september, van Whistler naar Victoria

Om 8.15, we liggen nog in diepe rust, klopt er iemand aan de deur. Of we nog slapen. “Ja”, zegt mijn man; “Nee”, denk ik, “nu niet meer”. In deze kamer zijn twee kingsize bedden. Je weet wel, zo groot dat je denk; “hé, daar zijn ze dus, mijn tenen” of… dat je gewoon overdwars kunt liggen. smiley

Mijn man zette thee. Ik douche. We gaan hierna even kijken of de supermarkt open is, het is namelijk zondag. Whistler is een echt mondain skidorp. Er gaat een gondel omhoog naar een zomerski gebied. Wistler doet mee aan de winterspelen van 2010 in Vancouver. Deze week is er een freestyle mountain bike festival aan de gang. Parcours met allerlei hobbels en bobbels een soort buckelpiste maar dan voor de fiets….Veel luide muziek en jongelui.

Het is erg druk in het dorp, net zoals gisteravond. Het was redelijk warm, je kon zonder jas lopen en vanochtend weer. Helaas heb ik weer zo’n vage hoofdpijn en mijn lip doet zeer. Ook pijn aan mijn tandvlees en tanden ter hoogte van waar de koortslip zit. Loop te niezen. Om 9.45 boodschappen gedaan en geld gehaald.

Om 10.15 uur vertrek over route 99 naar Quamisch. Als we bij de veerpont naar Vancouver Island aankomen hebben we eigenlijk één grote ‘loop’ gemaakt. Aan de rand van Whistler nemen we een serviceweg naar boven in een parkje. Om te ontbijten. De weg gaat serieus omhoog. Mijn man werd ongeduldig want het duurt hem te lang voor we ergens geraken waar je lekker kunt zitten, dus hij draai om. (het is weer een herhaling van zetten maar) beter ten halve gekeerd als ten hele gedwaald….

Even buiten Whistler komen we bij een parkje dat Brandywine Provincial Park heet. Daar ontbijten we uiteindelijk. Komt een warden langs met de vraag of de SUV van ons is en of we al parkeergeld betaald hebben. Hadden we niet eens opgemerkt. Hij vertelt ons dat de parkkaart niet geldt voor de provinciale en regionale parken. Ik ga een dollar in de automaat gooien en hij komt aan met een prima boekje over alle niet nationale parken in West Canada. Goeie deal.smiley

11.15 uur weer op pad want we moeten naar Horseshoe Bay. Ik rijd. Onderweg zicht op de Coastal Mountains. Heel veel wegwerkzaamheden en oponthoud onderweg en veel red flags…..Ze zijn de weg aan het verbreden. Het zou mij niets verbazen als dat iets met de winterspelen te maken heeft.

Manlief klaagt er over dat hij het koud heeft en rillerig is. Ik hoop voor hem dat hij niet ook verkouden wordt / ik hem aangestoken heb. Hij neemt aspirine en ik rijd verder. Om bij Horseshoe Bay te komen moet je eerst een heel stuk van de weg afrijden om vervolgens weer in tegenovergestelde richting, langs dezelfde weg, terug te gaan. Tomtom is er door van slag maar wij laten ons niet in de luren leggen.

Misschien kunnen we de boot van tien over twee halen. Het wordt dus die van 10 over drie. Wachten is ook een kunst. Gelukkig is het weer geweldig mooi. Had ik al gezegd dat we een Indian Summer meemaken? Dak van de auto open en mensen kijken is ook leuk. Ik rij de auto de boot op. Dat valt hier erg mee. Geen krappe plekkies. Op de boot gaan we op het zonnedek zitten. Je waait zowat uit je verschoning maar met een jack aan en in het zonnetje is het goed uit te houden.

De overtocht duurt 2 uren. Mijn man rijdt de auto van de boot af om precies kwart over vijf. Nu moeten we nog 135 km naar Victoria rijden. Een lange weg met tig stoplichten. De meesten staan zo afgesteld dat het op een groen golf lijkt, maar dat geldt zeker niet voor allemaal. Mede daardoor komen we om even over zeven uur aan bij het hotel. Snel ingecheckt en koffer naar binnen gerold. Laptop aan en telefoons op de prik. Weer een grote kamer met twee queensize bedden, een keukentje en room for a pony.

Wij gaan naast het hotel in een ‘diner’ eten. Jé, wat een verschil met gisteravond. Volgens de serveerster bestellen we te veel. Ze zei ”your order is way to much food. Can I make arrangements?” Maar natuurlijk mag dat.

Geen voorafje maar sla en frieten bij het hoofdgerecht. Heerlijk gegeten. De kok is uitgeschoten met het toetje want mijn man heeft zowat een kwart taart op zijn bord. Het gaat overigens helemaal op en de serveerster applaudisseerde voor z’n doorzettingsvermogen (en eetlust)

Om 21.00 uur weer op de kamer. Eerst gaat mijn man zijn email checken. Terwijl ik om ca. half tien dit verslag aan het typen ben chat ik wat met mijn aanstaand collega. A.s. donderdag gaat zij met een andere collega naar San Francisco voor OOW 2008, terwijl wij weer terugvliegen naar Nederland. Is de vakantie al weer over. Time flies when you’re having fun……smiley

Blog Image

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post25

vakantie Canada XI

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 22:59:58

13 september, van Clearwater naar Whistler

Gisteravond zijn we na het douchen en een uiltje knappen, om 19.00 uur gaan eten. Beide hebben we weer een 3 gangen diner gekozen. Fles rode wijn erbij, koffie met als laatst. Daarna naar de kamer om de route door te nemen van morgen, 13 september.

Ik werd wakker en zag uit het raam dat het vannacht gevroren heeft. Het ijs stond op de ruiten van de auto en de rijp op de kortgeschoren golfvelden. Mooie tijd om mijn kanjer lastig te vallen smiley maar hij vind het ‘te vroeg’ voor zulks.

Volgens een medebewoonster van de cabins was het vannacht -1 C. Strakblauwe hemel, dat dan weer wel. Het is 8.15 uur als we gaan ontbijten. Om 9 uur als we vertrekken, is het al 3 graden C. Na 30 km verlaten we het park en gaan eerst tanken. Het wordt telkens warmer. Om 10 uur al weer 8. C. We nemen de ‘long way to’ Whistler. Via weg 24 en Lone Butte, weg 79 naar 70 mile house en de 99 naar Lillooet. We rijden langs allerlei kleinere parken. De hele dag rijden we door bebost gebied. De kilometerstand wijst halverwege de dag aan dat wij de 2000 kilometergrens hebben doorbroken. We rijden nu op 2-baans tussendoor weggetjes (citaat Fons) en bijna elk halfuur stijgt de temperatuur met 1 graad.

We stoppen ergens op een parkeerplaats met in de diepte het la Roche Lake. Daar staat toevallig een bord waarop ik kon lezen waarom vele bomen zo’n roestbruine kleur hebben. Dat komt door een pine beetle. Deze kever vreet aan de bomen. Eerst worden ze lichtgroen (green infestation) dan roestbruin (red infestation), daarna vallen de bomen om. Op dat moment grijpt men hier in, kapt de bomen en plant nieuwe jonge dennetjes.

Bij 70 mile house bezoeken we het Green Lake Park. Dat is ca. 8 km van de weg. Voorts is het nog zo’n 3 km tot de eerste picknickplaats waar we een broodje eten en even van de zon en het uitzicht genieten. Op het gekrijs van de kraaien na is het hier weer doodstil. Veel hoogveen en inderdaad een meer met groengekleurd water.

Allerlei koeien en paarden lopen hier los, om 12.30 uur weer op pad. De plaatsjes die we door rijden bestaan uit veel houten huisjes, soort van caravan huisjes, en veel vintage auto’s op het erf. Leuke weg van Clinton naar Pavillion. Eerst een kijkje bij een meertje met redelijk warm water. Ik heb vreselijk veel zin om te gaan zwemmen maar dat lijkt nu niet verstandig. Ben nog steeds snotverkouden.

Om 13.30 uur is de temperatuur tot 18 graden opgelopen. We rijden dan op weggetjes met 12 tot 14 % stijging, de weggetjes zijn ongeplaveid. Fons heeft het naar zijn zin want dit vindt hij leuk rijden. Elke keer uitstappen om te kijken, te filmen en foto te maken. Ineens zien we een hert tussen de bomen. Die heb ik gefilmd. Ik hoop dat het wat geworden is want ik ben niet zo ster in filmen en foto’s maken. Het beestje bleef gewoon poseren voor de film. Later weer koeien, graslanden met hooibalen en veel brem op de velden. Op de 40 km lange tocht kwamen we precies één tegenligger tegen. Het is dus erg stil.

Tijd om het stuur over te nemen. Ik rijd zo’n anderhalf uur maar de weg is zo kwalitatief uitermate teleurstellend dat mijn man wil dat ik omkeer. Komt er uiteindelijk op neer dat ik bijna anderhalf uur gereden heb en geen f… smileyopgeschoten, getzie.

In Lillooet hebben we spiritualiën gekocht en zijn verder gereden naar ons overnachtingadres.

Het laatste stuk heb ik weer gereden. Weer haarspeldbochten maar nu mèt een afscheiding aan de rand van de afgrond. De weg voert door de kloven tussen de bergen. Dus hoge bergwanden links en rechts en ook weer besneeuwde bergen in de verte. Omdat we inmiddels tegen de zon in rijden, gaat filmen wat lastig. Highway 99 mag eigenlijk zo niet heten. Regelmatig 1-baans met houten bruggetjes over allerlei kreken. Wel leuk rijden.

Whistler blijkt een echt skidorp met een cluster aan hotels bij elkaar. Met restaurantjes, skikledingzaakjes enz. Eerst nadat wij aangekomen waren de verslagen van 11 en 12 september gemaild. We hadden eerst wat rondgelopen maar geen eetgelegenheid naar onze gading gevonden. Daarom in het restaurant aan het hotel. “Fine dining” Mmm. We schrokken een beetje van de prijzen van de wijn. Er zijn een hele rits van 1500 dollar per flesje. Een wijnlijst van 70 pagina’s: Een beetje kukeleku, hoor en in Nederland is dit al weer ‘oude meuk’

Wel erg lekker gegeten. Friemeltjes dit en frammeltjes dat. De witte wijn die mijn man heeft uitgekozen is Australisch en erg lekker. Dit is dus geen eten meer maar een beetje snoepen.

Op de kamer de foto’s gedownload op de computer en dit verslag geschreven. Het nieuws staat aan. Ik hoor iets over een bomaanslag in New Delhi en een orkaan in Amerika. Wat een ellende. Om ca. 23.00 uur naar bed.

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post24

vakantie Canada X

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 22:47:11

12 september, wéér water maar dan anders

Ik werd om 5.30 uur wakker en gluur uit het raam. Het is nog donker. Wel kan ik de kat van het hotel zien sluipen. Geen beer of zo in de buurt. Ze hebben gezegd dat we hier - bear aware- moeten zijn. Misschien komt het er nog van vandaag.

Om 7 uur is de lucht grauw en grijs en nevelig. De koude lucht stroomt door de kier in het raam. Wel lekkere frisse lucht. Ik zie de nevel verdampen. Om 8 uur voor een continentaal ontbijt weer naar dezelfde zaal als gisterenavond. Breakfast as usual, eigenlijk.

Voordat we op pad gaan bestel ik nog een lunchpakket voor morgen onderweg en reserveer voor het avondeten. Om 9 uur rijden we de weg af naar het noorden van het park. Bij het Clearwater Lake eindigt de weg. Onderweg zie ik veel geelgekleurde varens en riet met pluimen en van die sigaren eraan. Aan een heleboel bomen hangen groene slierten. Ik heb later gekeken wat dat was. Op een gegeven ogenblik is de weg niet meer geplaveid en bestaat uit platgewalste aarde met stenen. Overigens is de weg zo breed dat er gemakkelijk twee mobilhomes elkaar kunnen passeren en er dan nog een Honda Interstate tussen door kan glippen. smiley En de weg heeft geen gaten. Dus wordt wel degelijk onderhouden.

Na 3 kwartier en 30 km komen we bij Clearwater Lake aan en is inmiddels het zonnetje doorgekomen. Vanaf een plek waar boten te water kunnen worden gelaten nemen we een pad dat langs de oostelijke oever van het meer loopt. Een bospad met hier en daar wat planken. Ook dit lijkt onderhouden te worden. Paddenstoelen, zwammen en schimmels te over. Alle families Fungi zijn vertegenwoordigd. Als de zon de bosbodem bereikt, ruik ik de tijm dat overal langs het pad groeit. Het pad is 2,5 km lang en we doen er 55 minuten over.

De groene slierten blijken een soort mos te zijn dat in Nederland in van die semi moderne plantenbakjes wordt gebruikt. Dan komen aan bij een bootverhuur en een terrasje. Koffie met een koekje genuttigd. Terug (boven) langs de weg is het 3 km en daar doen we 25 minuten over.

Met de auto rijden we de weg terug naar Shadow Lake. De naam zegt het al, een meer dat in het donker ligt. Mooie plaatjes geschoten. Dan naar Bailey’s chute. Een soort waterval waar je de zalmen kunt zien springen. Geen zalm gezien maar wel even met een Nederlands stel staan praten. Hij 75 en zij 74. Ook zij waren gekomen voor de zalmen. Niet dus. Zij hadden de dag ervoor wèl beren gezien. Ze waren zo vriendelijk ons de foto’s en de film met bewijs te tonen en wilde wel via email enkele foto’s opsturen. Toen ik mijn visitekaartje af gaf, kreeg ik een heel verhaal over hun zoon die bedrijfskundig ir. is en nu bij Eneco werkt. En verhalen over waar ze in de wereld al niet gewoond en gewerkt hadden. Leuke spontane mensen en echte globetrotters.

De Helmchen Falls is het volgende punt op het programma. Geweldig mooie waterval, die volgens mij wel. 150 mtr naar beneden stort in een komvormige kloof. Het water lijkt als stoom neer te komen en de nevel schijnt in de zon. Lijkt wel een scene uit de film ‘Dragon Fly’ en dus erg filmwaardig. smileyWe zouden hier arenden kunnen zien. Die waren er nu even niet maar wel een paar luidruchtige motten die het volume voortbrachten van een grote eekhoorn.

Na Helmcken Falls ook nog de Dawson Falls bezocht. Weer heel anders; deze waterval. Deze is erg breed en de rotsen gaan stapsgewijze naar beneden. Zo ook het water. We kunnen via een pad direct naast de waterval komen. Een enorm geluid.

Tot slot rijden we naar het Green Mountain Viewpoint met blik over het hele park. Gigantisch uitzicht. Ik heb vandaag, en daar dus weer, een paar keer mijn man eraan moeten herinneren dat een ‘point of view’ toch echt iets anders is dan een ‘viewpoint’, maar hij blijft volhouden. (doet ie om mij een plezier te doen smiley)

Terug naar de cabin. Mijn liefste ging de foto’s uploaden en ik loop even naar de paarden. Praat een beetje tegen de paarden aan. Een enkele komt nieuwsgierig naar het hek maar de meeste laten zich niet storen bij het eten van hun stro. Als een volleerd cowgirl hang ik wat over het hek. Het mankeerde er nog net aan dat ik ook een strootje tussen mijn tanden stak.

Daarna heb ik het grootste deel van dit verslag getypt terwijl mijn wederhelft wat zit te lezen in een roman van David Baldachi. Een van zijn favorieten. Ik ging even liggen. Het was een plezante dag, we hebben wel veel gelopen en gezien en ik ben een beetje moe. Met het versturen van de verslagen moeten we wachten tot in Whistler, de volgende bestemming. Daar is weer wireless beschikbaar.

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post23

vakantie Canada IX

vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 22:35:06

11 september, van Jasper naar “Clearwater”

Vannacht weer niet zo best geslapen, De kamer die we gekregen hebben heeft maar één queensize bed. Ik dacht, “ha, een echt knuffelbed” maar het werd een gevecht om het laken. smiley Het matras was van een zodanige constructie dat als ik me omdraaide, manlief omhoog wipte en omgekeerd. Als je twee separate bedden gewend bent en je je zo vaak omdraait als ik, dan kun je je voorstellen dat we elkaar wakker hielden…. maar dan van de storende soort.

Vroeg opgestaan en meteen thee en koffie gemaakt. De ice- en vending machine was namelijk ‘out of order’ dus ik had een dorst van ‘hier tot ginder’. In deze accommodatie was ook geen ontbijtmogelijkheid. Hup, uitchecken en naar de supermarkt voor broodjes en zo. Bedacht ik mij dat we boter en mayo en de vorige week aangeschafte fudge in de koelkast op de kamer hadden laten liggen. Nou dacht ik, laat maar. Vanuit de achterbak een broodje gegeten. Bleek echter dat we ook onze routekaart hadden laten liggen. Dan toch maar terug naar het hotel.

De dame van de receptie moest smakelijk lachen want nu kwam mijn wederhelft weer eens langs omdat hij wat vergeten was. Gisteravond namelijk, toen wij naar het dorpscentrum gingen, had hij al de deur achter hem dichtgetrokken met de 2(!) card keys nog op de kamer. De derde sleutel was door dezelfde dame verstrekt en nu moest er dus een vierde aan te pas komen.smiley

We startten de route van vandaag met onderweg veel wegwerkzaamheden. In de verte zien we al de Columbia Mountains en de Cariboo Mountains (denk ik) Je ziet in dit gebied dat de bossen er herfstachtiger uit gaan zien. Buiten is het 10 gr. C. We verlaten Alberta en rijden BC in en krijgen er weer een uur bij.

Links en rechts van de weg kreekjes en vennetjes. Moerasachtige stukken. We rijden nog wel in hooggebergte gebied. Eerst even een kijkje nemen bij Yellowhead Lake. Er staat wat wind dus je kunt de reflectie van de bergen er niet in terug zien. Weer zo’n groot meer. Het begint gewoon te worden; deze afmetingen. Veel rozenstruiken langs de oever. Dat kan ik zien omdat er allemaal struiken met rozenbottels eraan, staan. In de zomer zal dit wel een kleurig schouwspel zijn.

In de verte rijzen twee bergen met witte toppen op. Dat zijn volgens mij de Respledent Mountain met 3400 mtr en Robson Mountain, met 3950 meter de hoogte top van de Rocky mountains. Althans, dat maak ik op uit van wat ik op de kaart zie.

De rozerode kleur van springbalsemien (ook een gok) zie je overal tussen door. In de zomer heeft dit kruid een paars blauwe kleur. Meer verschillende loofbomen waarvan ik de soort niet ken, tref je hier ook aan. Zien we ook weer heel stukken bosperceel met zwartgeblakerde stammen met jonge bomen er tussen. Zal wel enige jaren geleden afgefikt en herbeplant zijn. Maar ook dat is een aanname.

Wederom een groot meer onderweg. Moose Lake. En altijd de spoorweg in de buurt. Volgens mij kun je met het spoor ook heel veel van de omgeving zien en alle plaatsen bereiken. Tegen 11.30 is de zon verdwenen en krijgen we wat spetjes. Donkere wolken verderop. Maar zo nu en dan toch ook de zon erdoor. We drinken een kopje koffie in Mount Robson Park visitors centre en ik neem het stuur over. Mount Robson zelf is slechts onvolledig te zien in verband met laaghangende bewolking.

Het weer werd toch weer beter, we hadden een goed uitkijk op de Hallam Peak gletsjer, en de temperatuur liep op tot 19 graden (14.00 uur) We rijden dan iets voor Avola.

De weg is een beetje saai. Mijn liefde zit te knikkebollen. Max 100 km per uur, hetzelfde uitzicht (bos, bos en nog eens bos) en met de cruise control aan, hoeft je alleen maar een beetje te sturen. Na anderhalf uur heb ik het wel bekeken en ik stop. De rest van de melk opgedronken en hij heeft de door hem zelf uitgekozen glazuurkoek opgegeten. Zegt ie dat zijn tanden er zowat door uit zijn mond vallen. Zo zoet. “Ja” zei ik: “dat lijkt mij wel logisch, het zag er zelfs mierzoet uit” Mijn cranberry cakeje was een beetje zompig maar erg lekker en niet zo zoet.

Mijn man nam het stuur weer over. Hij zei; “wat wordt het saai hè?” Nou, dat vond ik dus ook. De bergen worden lager en ronder. Het wordt telkens warmer. Om 15.00 uur is het 23 gr. C. We naderen Clearwater en rijden na een bezoekje aan het visitorcente het Wells Gray Provincial Park in. Na ca. 35 km rijden komen we aan bij ons volgende logeeradres voor 2 nachten. Het Helmcken Falls Lodge, genoemd naar de waterval even verderop.

We krijgen een cabin toebedeeld met, gelukkig, twee gescheiden bedden. Naast een badkamer met toilet en een waterkoker en wekker, verder geen tierelantijntjes. We kijken uit op een vennetje en een omheining met paarden. Muggen, zo groot als hommels, vliegen hier en ik heb een kakkerlak een flying kick start gegeven door ‘m een schop te geven van de boardwalk voor de cabine. Geen mogelijkheid om te internetten via de wireless. Laptop wel te gebruiken voor het verslag. Verder is de wekker het meest geavanceerde apparaat dat aanwezig is.

Kort ommetje gemaakt.

Het terrein wordt begrenst door een rotsheuvel, de weg verder het park in en een golfterrein met een plek voor RV’s. (= recreational vehicle, ik heb het al drie keer moeten vertellen, maar het beklijft niet)

Na het douchen (wel een goede douche) naar boven gelopen naar het centrale gebouw, waar op de tweede verdieping het restaurant is. Mooie Canadees eikenhouten tafels met dito stoelen en het ziet er gezellig uit. Een 3 gangen menu gegeten met Canadese rode wijn erbij. Lekker.

Na het eten direct onder de wol.

  • Reacties(0)//weblog.abc-thinkbig.com/#post22
« VorigeVolgende »