vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld zo, augustus 15, 2010 16:47:00Op vrijdag ochtend om 7 uur vertrokken we met de auto richting Zwitserland. Tot Venlo verloopt de reis prima. Geen files of oponthoud. Zoals altijd nemen we de A 61, de linksrijnse oever, in Duitsland. Woaoaw, tot de aansluiting met de A5 in de buurt van Mannheim tel ik 16 plekken met wegwerkzaamheden en bij Hockenheim staat een enorme file i.v.m. de race van zaterdag.
Na al deze hobbels rijdt het verkeer op de A5 richting Basel weer prima door. De grens en Basel zijn uiteraard druk, zoals gebruikelijk. We overnachten in Bern en de weg van Basel naar Bern is weer lekker rustig. Even over 7 uur ‘s avonds komen we aan in hotel Astoria, checken snel in en gaan daarna op zoek naar een fatsoenlijk restaurant. We moeten even langs de flappentap want in Zwitserland wordt de euro niet als betaalmiddel gevoerd. Wel leuk deze ‘folklore’ en het geeft een extra vakantiegevoel.
Heerlijk gegeten met een aangenaam glaasje Zwitserse rode wijn erbij; mijn wederhelft nam een Zwitserse witte want dat past beter bij zijn gerecht. Naar zeggen is ook dit een prima wijn. Na een goed nachtrust (aanrader, dit hotel!) ontbijten we om 9 uur en vertrekken om 11 uur voor de reis naar onze vakantiebestemming.
Via de weg langs Thun- & Brienersee en de Sustenpass (4 graden C, mist, regen en eeuwige sneeuw) komen we in de buurt van Wassen, waar we de A2 op willen. Vanaf de berg zien we een kilometerslange file naar de Gothardtunnel. Geschatte wachttijd 5 uur. We besluiten eerst te gaan tanken om vervolgens over de Göschenen- en Gothardpass te gaan. Veel sturen maar dat vindt mijn man juist wel leuk. Ook op deze passen is de buitentemperatuur zo laag en het weer zo grauw dat we een ‘vorst’ waarschuwing vanaf het dashboard krijgen.
Na de pas rijden we in droog weer naar het huurhuisje in Vogorno. Eerst even lang een mega supermarkt om wat inkopen te doen. Het allerlaatste stukje moeten we op een weggetje, breed genoeg voor 1 auto, steil naar boven rijden om te arriveren om 4 uur ’s middags. Het is een granieten huis met carport, steile trap naar de ingang 1 verdieping lager en tuin met pergola. Het interieur is verzorgd en compleet en laat niets te wensen over. Vanaf de tuin aan de voorkant hebben we een schitterend uitzicht op het stuwmeer van Vogorno en in de verte zien we een stad aan het Lago Maggiore liggen. Eerst even ‘settelen’ en twee dagen autorijden kwijtraken. Morgen de buurt verkennen.
Het stuwmeer blijkt geen echte toegang te bieden om te zwemmen. Je kan er wel komen maar dan na een klimpartij van heb-ik-jou-daar; het water is koud en er staat een flinke stroming. 
Onderaan de weg naar ons huisje is een vulstation voor duikflessen dus kennelijk zijn er wel lieden die het water in gaan. De stuwdam torent 220 meter hoog boven de rivier die naar het Lago Maggiore loopt. De stuwdam maakt deel uit van een heel stelsel aan stuwdammen en waterkrachtcentrales maar daar kom ik op terug verderop in dit verhaal. Er is in de buurt van het dorp een uitgebreide middenstand.
Locarno is een leuk plaatsje en biedt een boulevard en boottochten over het meer en een kabelbaan naar de berg die hoog boven de stad reikt. Ook hier geen publiek strand, wel niet-publieke “Lido’s”en een echt zwembad. Het heeft een mondain karakter.
In Bellinzona hebben we het Castel Grande bezocht. In de verte zien we het Castel Montobella liggen en er moet nóg een groot kasteel in de buurt zijn. Het is warm weer, vergt veel trappenlopen en ik heb de hele vakantie al pijn in mijn knieën. Dus we houden het bij deze ene en wandelen nog wat in de omgeving van het kasteel.
Op de stuwdam nabij ons vakantieadres wordt op zondag en dinsdagen ge-bungee- jumpt. Bij navraag blijkt mag ik niet meedoen want het maximum aantal kilo’s dat je mag wegen is ca. 80. Nou daar ga ik ver overheen. Ik kijk hoe een aantal schriele dames van formaat ‘Italiaanse poppetjes’en een paar jongemannen wel een jump mogen maken. Met afschrikwekkend gegil laten zij zich in de afgrond vallen en worden met een trots en grijnzend gezicht weer op de stelling getrokken. Super afgunstig ben ik! Het leek me echt iets voor mij. Dit is imers de stuwdam waar 007 in GoldenEye zijn basejump deed. 
Onze tochten door de Vallei van de Maggia, Bavone en Lavitaza zijn erg leuk. De bergen en bossen, watervallen (o.a. Foroglio), stuwdammen, granieten boerderijen en opslaghuisjes op palen zijn sprookjesachtig. Evenals de uitzichten. Aan het eind van de dag aldoor eerst langs de buurtsuper om avondeten te halen en broodjes voor de volgende ochtend. In de tuin is een stenen BBQ / haard die we enkele keren goed gebruikt hebben.
In dit deel van Zwitserland spreekt iedereen Italiaans. Ook de wegbewijzering en naamplaatjes zijn Italiaans. De provincie heet Ticino (naar de gelijknamige rivier) c.q. Tessin. Het Lago Maggiore is grotendeels Italiaans en vormt de grens met dit land. Net als het meer van Lugano verderop. Lugano is nog Zwitsers maar het grootste stuk van het meer is van Italië.
Na een week met z’n tweetjes arriveren mijn zus en haar man in de vroege middag. Zij zijn donderdagnacht vertrokken en hebben, behalve alle wegopbrekingen, geen oponthoud gehad. We hebben de lunch klaargezet. Terwijl zij een paar uurtjes slapen loop ik door mijn email, die ik met de ‘dongel’ heb opgehaald. Hier geen wifi.
Het is een leuke week geworden. Naast gezellig samenzijn en lekker gegeten, hebben we een hoop gedaan. We zijn met de funiculaire van San Carlo naar de Monte Robiei gegaan voor uitkijk op de gletsjer en de hoogste stuwdam van het hele stelsel, waar ik het hiervoor ook al over had. Per jaar levert dit ingewikkelde stelsel vele tienduizenden gigawatts aan elektriciteit op. Erg indrukwekkend
Ook een ritje via Ascona langs het Lago Maggiore, waar we zowat over de Bentley’s, Mercedessen 500 en 600 en prijzige BMW’s struikelde. Over mondain gesproken. 
Wij zijn de Italiaanse grens overgegaan en met de veerpont (daar had ik juist genoeg euro’s voor in de beurs, pff) naar de overkant om vervolgens weer naar de Zwitserse kant te rijden. Onderweg in een Italiaanse taverna gegeten en citroenijs genoten. Op het meer van Lugano hebben we een bootrondreis gedaan, hebben onder de druivenranken geluncht en zijn naar het douanemuseum geweest. Dat laatste was niet spectaculair maar het bootreisje was erg fijn. In het zonnetje op het dek en wind in de haren. Genieten!
Verder zijn we nog een dag met een tandradtrein naar de Monte Generose geweest, hebben daar een klein klimmetjes gedaan (mijn arme knieën) en geluncht. Echte spectaculaire uitzichten met uitzicht op het meer van Lugano, in de verte Lugano zelf en een aantal plaatsen zoals o.a. Meride. Als hier in de winter geskied wordt, dan zijn deze afdalingen superinktzwart. Dat zie ik mezelf dan weer niet doen.
Donderdag, bijna aan het eind van de tweede week, besloten we ’s avonds na het avondeten de terugreis te beginnen. Zowel vrijdag als zaterdag werd een recorddrukte op de Zwitserse en Duitse wegen verwacht. Bovendien is het weer gaan regenen en dit keer komt het echt met bakken uit de hemel, zodanig dat aan de bergwand aan de overkant van het meer ineens 3 watervallen zijn ontstaan. Mijn man is het eens met mijn typering: bergklimaat met mediterraan karakter . Afwisselend warm/koud, zon/mist/regen, sproeten-bijkleur-weer en warme-sweater-aan-weer.
De reis terug verliep voorspoedig. De 3 kwartier wachttijd voor de Gothardtunnel was te doen en we zijn ‘in een keer’ terug gereden. De hele rit duurde 12 uren, inclusief de tankstops en wisselmomenten. Toch had ik een beetje last van een jetlag na zo’n nacht doortrekken. Ik was blij dat mijn zwager ‘de haas’ speelde toen ik reed. We kwamen thuis op het moment dat de buurman naar zijn werk ging. Thuis konden we verder uitrusten, in mijn eigen bed slaap ik toch het best. Nu na een weekje thuis heeft Fons het film- en fotomateriaal tot een DVD omgetoverd. Geeft een mooie impressie.
-
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld zo, september 20, 2009 22:18:38Uitgezwaaid door de buren vertrokken we om 9.45 uur uit Assendelft. Tot Breda gaat alles goed totdat een een giga krekelgeluid horen rechtsachter in de auto. Precies om 11.45 gestopt om te wisselen vlakbij Kontich in België . Fons loopt even rond de auto en voelt aan het rechter achterwiel. Bloody hot voelt het aan. “”dat is niet goed, daar moeten we even naar laten kijken” meldt hij. Ook ik vond dat wel verstandig en we gaan op zoek naar een Ford garage. Met behulp van de tomtom en een telefoontje naar de hulplijn vinden we een geschikte garage in Kontich. Men praat daar gelukkig Nederlands en zijn erg service georiënteerd ;). Remklauw is klem blijven zitten en remvoering verbrand. Nieuw onderdeel is niet op voorraad en moet dus van elders komen. Maar het is onderweg en wij kunnen van de garagehouder met een gerust hart Kontich onveilig maken. Hij verwacht om ca. 17.00 uur de auto weer tip top te hebben.
We lopen dus naar het centrum van het dor. Ik loopt op mijn sandaaltjes, dat is niet zo slim. Zit prima als je moet rijden maar zo wandelend krijg ik blaren. We eten een frietje met gebakken ei bij de plaatselijke cafetaria. We zijn teruggewandeld via een park waar we nog enige tijd op een bakje hebben gezeten om de tijd te doden en plan hoe we de rest van de reis vandaag aan zullen pakken.
Tegen 5 uur is de auto inderdaad klaar. We rekenen af en gaan weer op pad. We willen toch graag nog zo’n 600 km. Bah dat werd jakkeren.
Na 1 uur houdt Fons het voor gezien en neem ik het stuur over. Ik rijd zo’n 2,5 uur. Dan neemt Fons het stuut weer over. We zitten in de buurt van Vittel en gaan de tolweg af op zoek naar een hotel. Alle hotels zijn echter bezet ivm de tour de France. Wij rijden weer verder op de tolweg.
Uiteindelijk toch maar weer de tolweg af op weg naar een Ibis die door de tomtom wordt aangegeven. Halverwege de weg erheen komen we een piepklein hotelletje tegen bij Foulsac. Ondanks het late uur zijn we welkom en we kunnen zelfs nog een glaasje drinken op het terras. Omstreeks half twaalf naar bed. De bedden zijn om zeeziek van te worden en als ik me omdraai, rol ik er zowat uit. Niet zeuren… slapen, we moeten morgen nog veel km’s afleggen
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld zo, september 20, 2009 22:12:08Om 7.30 uur zaten we aan het echte Franse ontbijt. Je weet wel: Sloot koffie, een croissant en een hard broodje met een kuipje boter en jam. FF tanden poetsen, afrekenen en vervolgens op weg naar Toulon.
We schoten niet erg op. Het was druk. Wel 3 x in een file maar gelukkig gaat de boot eerst die avond om 21.00 uur.
Daar aangekomen leek het wel of alles met de Franse slag gaat. Beetje chaos maar daar trokken we ons weinig van aan. Op een terrasje langs de boulevard hebben we escalope de veau gegeten en een glaasje wijn gedronken. We zijn immers op vakantie.
Daarna voor inchecken in de rij gaan staan. Uiteindelijk parkeren we de auto pas om half 10 op de boot en vertrekt de boot pas tegen tienen. Fons filmt nog wat en maakt foto's van de haven van Toulon 'bij nacht'. We hebben een kleine maar goede geoutilleerde hut. Eerst nog wat drinken in een van de bars op de boot en daarna onder de douce en naar bed.
We worden gewekt door een 'ding dong en een praatje' om kwart voor zes 's ochtends. Grr.
In de rij voor het ontbijt. De hele nacht is het onrustig op zee geweest en ik zie heel wat mensen lopen met bleke bekkies. De omroepster meldt wederom een vertraging en de rij slinkt zienderogen, helemaal nadat de boot enige slagzij maakt en de borden met ei en worstjes zo de toonbank afschuiven. Ik geef mijn beste glimlach aan de Corsicaanse serveerder en krijg een overheerlijk bakkie cappuccino.
In Bastia gaan we van boord en rijden meteen in de richting van Ajaccio. Halverwege een berg drinken we koffie. Onderweg was het slechts 13 graden met veel wind. Op het terras waar we koffie dronken, 17 graden. Heb mijn jasje maar aangedaan en we zijn snel weer en route gegaan.
In Ajaccio hebben we geparkeerd bij de Carrefour (supermarkt) en zijn vandaar gelopen naar de citadel. We kregen echter geen toegang en zijn via de oude stad teruggelopen richting auto. Onderweg gestopt en gegeten in een restaurant in het oude gedeelte van de stad. Ik weer escalope de veau, nu met pepersaus en Fons met paddestoelen en friet. Op weg naar de auto bij de Carrefour boodschappen gehaald en richting het huisje gereden in Eccicia Saurello. De straat 'rue de la fontaine' staat niet op de GPS maar met vragen komen we bij een pleintje met fontein, dus niet lang gezocht. Fons kan nog een aardig woordje Frans en de Corsicanen hebben zelfs geduld om - geamuseerd - naar mijn pogingen te luisteren.
Daar aangekomen belt Fons de eigenaar Eric dat we gearriveerd zijn. We kunnen zijn telefoon horen overgaan in het huis waar we voor staan, enkele verdiepingen boven ons. 
Eric toont ons het huisje en wij geven hem de afgesproken borgsom. Mooi huisje met allerlei gemakken zoals airco, wasmachine, mooie tegelvloer, ed. Hoewel het deze dag nog fris is, gaan we toch nog even op ons 'eigen' terrasje zitten. Het zonnetje kwam zowaar ook nog door. Ondertussen heb ik de koffers uitgepakt. We drinken een roseetje met ijsklontje (sorry voor deze affront) en om ca. half acht maak ik een stokbroodje gezond met een bak sla. Tegen 9 uur douchen en naar bed. Toch wel een gevulde dag geweest.
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld di, maart 10, 2009 12:04:18We komen aan bij het nieuwe dalstation omdat Fons te ver naar links de berg afging en ik niet hogerop door wilde skiën naar het dalstation waar we gestart waren. Had ik het maar wel gedaan want nu moesten we het hele stuk lopen op de skischoenen. Dat gaat bij mij vrij langzaam dus Fons kwam mij alweer tegemoet om mijn ski’s over te nemen. Zo, lekker, schoenen afgepelt, spullen in het depot en naar het restaurant om iets te eten. Eerst een slootje thee en ik bestel worst met patat en Fons een boerentosti. De worstjes zijn aan de uiteinden ingesneden en toen onder de grill gelegd dus lijkt het alsof ze ontploft zijn. Maar ze smaken lekker en de hoeveelheid patat is zo groot dat ik halverwege moet stoppen. Nog een kopje koffie en dan even naar boven in het dorp om een krantje te kopen. Met de crocks aan lopen is toch niet zo’n goed idee. De sneeuw beneden ontdooi snel door het zonnetje en de weg is nat. Er zitten gaatjes in deze stappertjes en dat merk ik aan mijn sokken. 
We nemen de bus van kwart over drie terug naar het hotel. Terwijl we de klucht naar het hotel oplopen rijdt de hoteleigenaar naar beneden om de gasten bij het dalstation op te halen. Ons hoeft ie dus niet mee te nemen. Ik laat alle kleding van mij afvallen en smeer mijn gezicht met zonnebrandmelk in, als we op de kamer zijn en ga richting ‘erlebniswelt’. Eerst weer even onder het solarium en daarna een saunaatje pakken. Het is erg rustig want vrijdag is altijd een ‘wissel’ dag. Op de kamer ligt Fons te rusten op bed en ik sluit ook een paar minuten de ogen.
Niet zo lang want ik moest nodig mijn verslag bijwerken. De laptop gebruik ik eigenlijk slechts om te schrijven en om mp3tjes af te spelen. Jammer. Misschien vraag ik wel of er een andere modem beschikbaar is. Om te kijken of aan de vorige misschien iets mankeerde. We denken erover om morgen een rustdag te houden en overmorgen, zondag weer te gaan skiën. We drinken een wijntje op de kamer, daarna douchen en aankleden voor het diner van vanavond. Na het weer prima verzorgde avondeten gaan we redelijk vroeg naar de kamer en slapen.
Met een opgetogen humeur wordt ik zaterdagochtend wakker en zie dat het erg mistig is. Dat wordt zeker een rustdag als het zonnetje niet meer doorkomt. Na het ontbijt besluiten we vandaag weer niet te skiën maar eerst wat te studeren en lezen en ’s middags met de skibus naar Grossarl te rijden, wat te shoppen en te lunchen, een krantje te kopen en de weersvoorspelling op te snorren.
Soms komt het zonnetje enkele minuten door de mist en wolken heen gluren maar te weinig om tot skiën te inspireren. ‘s middags doe ik weer het solarium, zwem en sauna ritueel en komt Fons mij gezelschap houden in de sauna. Wederom een goed verzorgd diner, het wordt een gewoonte….
Na het eten probeer ik weer een verbinding te krijgen via internet en zowaar lukt het ineens om via een onbeveiligd netwerk mijn email op te halen en contact te krijgen met cyberspace. Gek hoor. Ik weet niet meer welke knoppen ik ingedrukt hebt maar ben blij dat de verbinding tot stand is gekomen. Rond een uur of elf is het weer tijd om naar bed te gaan.
Ook de volgende ochtend is het erg nevelig en in de loop van de ochtend begint het weer zachtjes te sneeuwen. Nu baal ik wel als een stekker. 
We zijn al een week hier en hebben nog maar 1 dag geskied. Een beetje grumpy aan het ontbijt zeg ik tegen Fons dat ik u eigenlijk liever naar huis ga dan mij wederom proberen bezig te houden met niks doen en/of naar neerdwarrelende sneeuwvlokken te staren. We besluiten om met de hotelbus de ski’s en stokken op te halen en de koffers in te pakken om morgenochtend te vertrekken. Het is dan zondag en rustig op de weg.
Oma bestuurt de hotelbus en ze giechelt onderweg dat het een lieve lust is. Ze rijdt echter als een wegpiraat en omdat ik bij haar voorin in het busje zit houd ik mijn hart vast. 
Bij de skilift pakken Fons en ik snel onze spullen en stappen weer terug in. Deze dag inpakken, verschoning voor onderweg apart leggen, sneeuw van de auto afvegen etc. Toch maar weer het middag verwenpakket afgewerkt en ’s avond voor de laatste keer uitgebreid gedineerd. Omdat we de volgende dag rond 10 uur weg willen rijden gaan we bijtijds naar bed.
De volgende morgen ontbeten, afgerekend en de auto ingepakt. Ik krab de ramen schoon. Het is - 11 graden. Omdat Fons de auto niet van z’n plek afkrijgt ivm de gladheid, ga ik achter het stuur zitten en Fons duwen. Een hotelgast komt helpen duwen en ik haal de handrem eraf 
Het aanloopje tot boven aan de klucht halen we echter niet omdat het echt te glad is en er ligt sneeuw. Dus leggen we de sneeuwkettingen om de voorwielen. Dat is achteraf een werkje van niets. Als je het een keer gedaan hebt (FR, tigne le bain) weet je het voor altijd.
Onderaan de klucht (in totaal na 150 meter rijden) halen we de kettingen er weer af want de rijbaan van de provinciale weg is sneeuw en ijsvrij. Onderweg blèr ik mee met de muziek van de cd’s. Tot ver in Duitsland ligt de sneeuw op de daken en weilanden. Niet op de wegen. De reis gaat zeer voorspoedig en we besluiten dan maar in één keer door te rijden naar huis. Uiteraard elke twee uur even stoppen en wisselen. Bij het wegrestaurant Junxe eten we gebraden vlees met een sloot jus (brr.) en gebakken aardappeltjes. Ondanks de stops komen we rond 22.00 uur aan. Ik loop even naar de buren om te zeggen dat we thuis zijn.
Dat was ’t dan… onze 'wintersport'vakantie….
Woensdag ga ik naar onze AES kennissessie - dag-, want dat is altijd erg inspirerend, en donderdag naar het seminar van Janka Soker. Voor het overige gewoon vrij. Maandag 9 feb. weer echt aan het werk.
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld di, maart 10, 2009 11:48:33Op de kamer terug leest Fons nog wat in de kranten en ik in het boek van Graig Larman over “Agile and Iterative Development”. Na de vakantie (of tijdens, wie weet) zal ik een samenvatting maken van al deze ontwikkelmethoden met hun sterke en minder sterke punten voor op onze wiki. Om 22.00 uur naar bed. Ik heb geen meter geskied maar heb wel last van stijve bovenbenen.
‘S nachts heb ik toch een nachtmerries… 
Een berg die afbrokkelt en de stenen die op huizen terecht komen. Een bomaanslag op een groot parkeerterrein en ik zie allemaal mensen met bebloede gezichten hun auto’s uitstappen. Ik hoor schoten en iemand die zegt; “ze schieten op iedereen!”en een ander die antwoord : ‘schieten?, neermaaien zul je bedoelen!” . Ik pak iemand op en draag deze naar een hulpverlener en zie dat de persoon geen benen heeft. De hulpverlener neemt het slachtoffer aan en zegt komisch- cynisch : “nou, daar helpt een behandeling tegen psoriasis ook niet meer tegen”. Op dat moment wordt ik wakker. Ik weet niet of ik moet lachen of janken… 
Het is 7.00 uur in de morgen en nog wat te vroeg om eruit te gaan.
Om kwart over acht vraag ik aan Fons of we aanstonds naar het ontbijt gaan of dat hij nog wat wil blijven liggen. Het is wel wat helderder buiten dan gisteren maar het sneeuwt nog steeds een beetje. Tijdens het ontbijt vraagt Fons of ik vandaag dan misschien een wandeling wil maken maar ik heb er geen zin in. Ik wil het liefst skiën maar zeg niets omdat ik toch al weet dat Fons hier geen zin an heeft. Volgens het hotelbulletin breken vandaag in de loop van de namiddag de wolken open en kan het zonnetje zich zelfs laten zien. Morgen misschien…..Verder meldt het bulletin dat we vanavond een warm en koud buffet krijgen welke om 18.30 uur begint en we worden verzocht om er dan allemaal gelijktijdig / gezamenlijk te zijn. Oostenrijkse orde en grondigheid, zeg maar…
Vandaag ga ik stukkies schrijven. B.v. dit verslag, en de vergelijking tussen de Agile methodieken. Fons is met zijn studieboeken in de weer. Hij doet nu een module HBO facility management bij het NCOI. Ik ben wel trots op hem dat hij weer bezig is met de studie. Hij denkt er zelfs over om een MSc in facility management te gaan doen. Maar dan stopt hij met deze cursus. In maart is er een introductiedag van het AOG waarvoor hij uitgenodigd is en dan hoort hij of hij eventuele deficiënties heeft of niet. Ben benieuwd.
Ik ben een heel eind gekomen met mijn stukjes over projectmanagement, PrinceII, PMBoK en DSDM in grote lijnen opgeschreven en wat vergelijkingen. Later doe ik alle Agile en iteratieve methoden erbij en zal van alle methoden de sterke en zwakke punten noteren. Hoewel, nu bedenk ik mij dat een sterke punt volgens mij een zwak punt is in de ogen van een ander. Nou ja, dat moet dan maar….
Vandaag weer onder het solarium geweest en gezwommen en in de sauna geweest. Verwennerij allemaal, dus. ’s Avonds het buffet met allemaal lekkere voorgerechten, daarna hoofdgerechten en tenslotte een toetjesbuffet. Met een flesje ‘grüne feldliner’ een Oostenrijkse witte wijn en onze favoriet. Om ca. 22.00 uur alweer te bed gegaan. Deze keer geen nachtmerries. Het is redelijk helder. Hopelijk is het morgen inderdaad helder weer en gaan we skiën.
Om 7.30 uur op vrijdag 30 januari werd ik wakker en kijk naar buiten. Inderdaad zie ik blauwe plekkies tussen de wolken. Fons en ik moeten eraan geloven! Na een klein ontbijt (het lijkt of het eten van gisteren nog in de weg zit) gaan we boven onze skikleding aantrekken. De crocks in de rugzak. Beneden komt het hotelbusje aanrijden om ons naar de panorama bahn te rijden. Het dalstation van grossalm. We zoeken eerst ons skidepot op om onze crocks af te gooien. Vanavond kunnen we onze ski’s, skistokken en skischoenen er laten staan. Het is binnen, dus warm en droog.
We kopen een dagkaart a 37 euri pp en gaan met de eitjes omhoog. Meteen door naar 1600 meter. Hup skischoenen vastklemmen en proberen maar. Wel weer even wennen. Ik ski de eerste helling af alsof ik een warme bolus in mij broek heb en krijg ook meteen kramp in mijn voeten. Komt ervan als je niet eerst even in Nederland geoefend hebt.
Enfin, het gaat redelijk en we komen bij een stoeltjes lift aan die ons naar 2200 meter brengt. Daar nemen we een fraaie blauwe helling. Lekker makkelijk dan krijg je het gevoel dat je het nog kan…. Na een paar keer omhoog en naar beneden hebben we rond half twaalf een kopje thee gedronken. Fons heeft foto’s genomen van de omgeving en ik dacht ook film toen ik naar beneden kwam skiën. We zullen het wel zien. Rond twaalf uur weer op pad. Nu de hele weg naar beneden via blauw en een stukje rood. 
Ik heb al aardig de verzuring in de bovenbenen dus dat is wringen geblazen en regelmatig stoppen. Op de rode helling ga ik gelijk op mijn snuitje. Niks stuk alleen mijn zelfvertrouwen een deukje. Weer eerst ff kak in de broek maar verderop gaat het weer.
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld di, maart 10, 2009 11:43:50We kregen de sleutel van de kamer en brengen de spulletjes naar boven. Het is een kamer met aparte slaapkamer, ‘woonkamer’, hal en badkamer. Best mooi. Verder in zowel de slaapkamer als de woonkamer een tv, in de woonkamer een koelkastje en in beide kamer ruime kasten om kleding op te hangen. Met al die skikleding een hele uitkomst. We proberen de internetverbinding te realiseren met een modem maar dat wil niet lukken.
‘s avonds gaan we al om kwart over zes eten. Goed verzorgd. Met saladebuffet, soepje, hoofdgerecht toetje en kaas voor wie dat nog wil. Kleine porties, naar wel genoeg. We zijn een beetje moe. Zal wel mede de schrik zijn geweest. Daarom zijn we best vroeg naar bed gegaan en we hebben beide goed geslapen.
Dinsdag de 27e staan we om half negen op. Het sneeuwt dus Fons wil vandaag nog niet skiën. We besluiten om na het ontbijt naar het dorp verderop te lopen en te gaan kijken hoe de sneeuw in het dal is en hoeveel de skipassen kosten. Eerst even vragen hoe het zit met de niet functionerende internetverbinding. Volgens de hoteleigenaar ligt het aan onze instellingen. Het zal wel. Het is een aardige tippel naar Grossarl maar mooi in het sneeuwlandschap.
Het is ook hier oppassen geblazen want het is glad ondanks het laagje sneeuw. Omdat er geen wind staat is het, ondanks temperaturen onder nul, niet onaangenaam. We doen er bijna twee uur over om bij de panoramabahn te komen. We drinken thee boven in het dorp, lopen wat rond en doen wat boodschappen bij de Spar.
Omdat de postbus pas om kwart over twee weer gaat rijden, drinken we nog een kopje thee vlak bij de bushalte en eten een kop goulashsoep. Met de bus is het uiteindelijk maar een kwartier rijden.
Nadat wij terug zijn, gaat Fons een uittreksel schrijven van zijn leerboek over projectmanagement . Ik probeer weer om internetverbinding te krijgen. En weer lukt het niet. Al mijn instellingen nagelopen. Alle internetadressen met wachtwoorden geprobeerd maar het wil maar niet lukken. Ten slotte mijn zwager ge sms’t. Die vraagt ons na te gaan wie de provider is, waarna hij e.e.a. zal nakijken en terugbellen. Dat doe ik morgen wel en ik ga naar de kelder om te zwemmen. Ook maak ik twee keer gebruik van de sauna. Een meneer (dat kon ik zien ondanks dat hij geen kleren aan had ;)) vroeg of ik behoefte had aan een scheutje vocht op de hete stenen. “Ja, gerne”, zei ik. Toen startte hij een heel ritueel met een emmer vers water, schepjes water op een houten lepel met druppels menthololie en ronddraaien van handdoeken in het saunagedeelte. Foei , dat was wel heet.
Toen ik na koud afdouchen via het zwembad weer naar de kamer wilde lopen kwam ik Fons tegen die net wilde gaan zwemmen. Heb ik op hem gewacht en samen zijn we naar boven gegaan. Op de kamer heeft hij vervolgens gedoucht en zich geschoren. Tegen zeven uur naar de eetzaal voor het diner. Weer saladebuffet, een beetje tonijn uit blik met een sausje, daarna schorsenerensoep, voor het hoofdgerecht een dunne plak rundvlees met een aardappelprutje en spinazie a la crème. Het dessert heeft ons vandaag niet bereikt en ik heb wat kaas als nagerecht genomen. Op naar de kamer om een deel van dit verslag te schrijven. Fons leest de Volkskrant die we vandaag onderweg gekocht hebben. Vandaag wat later naar bed. 22.00 uur
Woensdag 28 januari alweer vandaag. Het sneeuwt nog steeds en de weg is voor onze auto onbegaanbaar. Na het ontbijt (buffet) besluiten we vandaag met de bus naar St. Johan in Pongau te rijden en daar wat te gaan winkelen en rondneuzen. Om 10 uur vertrekken we en de reis neemt bijna een halfuur in beslag. We lopen wat rond en langs de winkels, in een winkelcentrum en langs een congresgebouw als we ineens een bordje met ‘internet café’ zien. Daar hebben we een kop koffie genomen en een uur internettoegang.
Ben ik toch nog in staat mijn email op te halen. Onderwijl chat ik met collega’s die zich afvragen waarom ik aan het internetten ben en niet op de latten sta. Dat heb ik dus maar even uitgelegd. . Ik lees het bericht van de eindredacteur van SRM dat de foto’s die ik van mijzelf zond een te lage resolutie hebben. Dus mail ik hem dat ik nu niet in staat ben om een andere foto op te sturen maar dat hij als meest gelijkend alternatief ook een foto van Gina Lollobrigida mag plaatsen of een andere list verzinnen moet. Verder mail ik een personeelsconsulent van UWV dat ik, onder voorwaarde, wel wil meewerken aan een artikel voor het sociaal jaarverslag van mijn voormalig werkgever en mail ik mijn scrimce-one vriend dat ik pas na de vakantie in staat zal zijn een hotel te reserveren t.b.v. Agile Open Space België voor eind februari.
In een restaurant lunchen we. Fons neemt een omelet en ik goulashsoep met een semmel. De bus gaat pas om 15.05 uur terug . We kopen een Telegraaf en een Volkskrant en lezen alvast wat in afwachting van het vertrek van de bus in het bushokje. Als je stil zit wordt het echter wel snel koud. Brr. De bus vertrekt pünktlich en 25 minuten later lopen we de klucht naar het hotel weer omhoog.
Mijn zwager belt op om te melden dat het adres dat ik ge smst heb niet de naam van de provider is en begint geheimtaal tegen mij te praten over TCP IP adressen en soortgelijks. Ik geef de telefoon aan Fons. Mijn zwager en hij kunnen elkaar goed verstaan. Om half vijf ga ik naar beneden naar de sauna. Eerst even onder het solarium want zon hebben we nog niet gezien en ik moet mijn sproeten een beetje bijkleuren. Hopelijk is het morgen helderder of nog beter: schijnt het zonentje zo nu en dan. Om half zeven weer aan het diner. Vandaag saladebuffet, soep met sliertjes, pangasiusfilet met gekookte aardappel (Fons heeft kalfsgoulash genomen), chocolade-ijs met zure kersen en als we willen nog kaas toe.
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld di, maart 10, 2009 11:37:54We zijn na een uitgebreid ontbijt en even met de buren te hebben afgestemd op zondag 25 januari om 10.30 uur vertrokken voor onze wintersportvakantie. Het is rustig weer en de zon schijnt af en toe door de wolken. Fons begint met rijden. Ook op de weg is het rustig. We rijden via A10 ring Noord naar de A1 richting Amersfoort. We gaan daarna op de A30 en A50 naar Arnhem en Oberhausen. Bij wegrestaurant Hünxe käffee mit kuchen. Niet kuchen als in hoesten, hoewel het is eigenlijk een dikke plak cake met een beetje fruit erop. Daar neem ik het stuur over en we rijden via de Duitse A1 en A2 richting Düsseldorf en vervolgens naar Kassel. Daarna rijden we richting zuiden. Fons neemt na zo’n 230 km het stuur weer over. We houden daarvoor even halt op een parkeerplaats om de benen te strekken.
We spreken af te stoppen als we ca. 650 van de bijna 1100 km gereden hebben en het ca. half zeven ’s avonds is. Onderweg laten we de tomtom een gasthof opzoeken en we bellen uit de auto naar het gasthof om te vragen of ze een kamer voor twee hebben en of ze avondeten serveren. Nadat op beide vragen bevestigend werd geantwoord melden we dat we over ongeveer 35 minuten arriveren. Mijn naam klinkt in het Duits waarschijnlijk grappig of de lijn werkt niet goed want de mevrouw van het hotel moest erg lachen nadat ik mijn naam voor de 3e keer herhaald had.
We arriveren na 40 minuten in een dorp met een keienweg en een ouderwetse stenen toegangspoort. Wat hebben de Duitsers toch met hellen en poorten? Het gasthof ligt op een terrein dat doet vermoeden dat daar ooit een bauernhof gelegen heeft. Aan de voorkant weer een hoge poort met een gebouw waarin een restaurant zit en iets verder achterin een huis met zo’n twintig kamers. De mevrouw geeft mij haar hand en nadat ik mij weer voorstel, zeg ze “aha, ich verstehe; eigentlich” nicht zo zwierig. Ik heb maar niet gevraagd wat ze in eerste instantie heeft verstaan.
We gooien de toilettassen en een verschoninkje en onze laptoptassen op de kamer in het achterste gebouw en gaan vervolgens eten in het restaurant. Fons een carpaccio van gerookte ganzenborst en ik iets met salami van hert en een chutney van kummis (ik denk dat dit pompoen is)Vooraf . Als hoofdgerecht neemt Fons een rumpsteak met patatjes (met mayo) en salade. Ik heb karperfilet in bierbeslag genomen en een grote groene salade. Er waren zoveel karperplakjes dat ik ze niet opkon. Zelfs met hulp van Fons kwamen ze niet op. We hebben er een flesje witte wijn bij soldaat gemaakt en als desserte hebben we profiterolles genomen. Maar ook dat kreeg ik niet op. Veel te zwaar.
Om iets over negen zijn we al naar bed gegaan en ik sliep vrijwel direct.
‘S ochtends op de 26e januari stond ik om 8 uur op om te gaan douchen. Fons ligt nog te bed. Na het douchen komt meneer er ook uit en gaan we ontbijten. Lekker gekookt eitje op een vers wit broodje en een sneetje Duits landbrood met aufschnit. Koppie thee, Fons idem maar dan met koffie en jus d’orange. Weer en route om ca. kwart over negen. Ik begin met rijden en ga tanken bij een tankstation op 4 km afstand van het gasthof. Blijkt mijn pinpas het niet te doen maar gelukkig de creditcard wel. Nu echt op weg. Het is ondanks dat het maandagmorgen is vrij rustig op de weg. Wel vrachtwagens maar die blijven vrijwel allemaal netjes op de rechterbaan van de drie rijbanen. Nadat ik bijna 250 km gereden heb ,stop ik op een parkeerplaats om het stuur over te geven aan Fons. Eerst even een frisse neus halen. Het is 1 graden boven nul maar het zonnetje schijnt en er staat geen wind.
Fons rijdt het laatste trekkie en de tomtom geeft precies aan waar we moeten zijn. Hoewel de stem van Eva (een van de mogelijke stemmen) er soms een bizarre uitspaak op nahoudt. Salzburg, wat je uitspreekt als saltsboerg spreekt zij uit als zalsberegggghh. Fons en ik moeten er hartelijk om lachen vooral als Fons de herhaalknop indrukt. Als een halve minuut later uit de CD speler het nummer van Paolo Conti “comedie” speelt, liggen we helemaal in een deuk. Het refrein gaat namelijk als volgt: “wawawah, wawawah, wawawawawawah, wawawah, wawawah wawawawawawah, wawaaaaah wawawawah. 
Zo’n 1500 meter voordat we volgens eva tomtom op de plaats van bestemming zijn zie ik de klucht omhoog naar het ons hotel. Maar Fons wilde perse de aanwijzingen van Eva opvolgen. Verderop gaat er ook een weg omhoog. Die ken ik nog wel van , ik denk 5 jaar geleden, toen we hier ook waren maar dan met Kerstmis. Maar ja, de weg is niet gepekeld. Dus zeg ik: “doe we de kettingen er om want hier is het te glad”. Maar Fons vind dat te veel werk dus rijdt omhoog. Op een gegeven ogenblik verliest de auto grip. Fons zet de auto in zijn vrij en laat de auto achteruit weer naar beneden rijden. Ik roep: “dat gaat te hard’ en op dat moment raakt de auto in de slip tot ie na een soort slalom tot stilstand komt terwijl de achterkant van de auto boven de afgrond hangt en ik de deur aan mijn zijde niet meer openkrijg omdat er een sneeuwhoop in de weg zit. Geschrokken klim ik over Fons heen naar de deur aan de bestuurdersstoel. Nou da’s lekker…
We lopen de weg omhoog om naar het hotel te lopen en de ADAC te waarschuwen. Bij een boer vragen wij de weg naar het hotel en Fons zegt dat hij graag het nummer van de sleepdienst krijgt om te bellen. De boer is net de koeienstal aan het uitmesten dus zegt ie dat we even een kwartiertje moeten wachten. Ik loop alvast door naar het hotel om te melden dat we er zijn. Onderweg lig ik drie keer op mijn plaat omdat het mega glad is. Grr…
Later blijkt dat de boer met zijn tractor de auto heeft vrij getrokken en er niets aan de hand is met de auto. Hartstikke aardig! Fons meldt per telefoon dat hij alsnog onder aan de klucht staat maar een beetje schrik heeft om daar omhoog te gaan, gezien onze eerdere ervaring. Maar volgens de hoteleigenaar kan ’t dus Fons doet het toch en komt goed aan. Hadden we toch winterbanden moeten aanschaffen.
vakantie avonturenGeplaatst door Mary Beijleveld ma, september 22, 2008 23:58:0717 september en 18 september, home sweet home
Vanmorgen na achten opgestaan. Toch nog maar een keer gedoucht ondanks de bath experience van gisteravond. We moeten immers nog een hele dag en nacht. Mijn man heeft koffie gemaakt met zakjes die door het hotel verstrekt zijn en volgens hem is het goed te drinken. Ik heb vannacht een hele fles water gedronken dus ik pas. Om 9 uur ontbijt. Daar heb ik een beker thee gedronken en weer die rijke granola die ze hier serveren met fruit. Dat bevalt me toch het beste. Manlief wederom ei, nu een omelet en hij drink er ook nog twee bekers koffie bij. Wat een koffieleut zeg.
Tegen tienen checken we uit. Het is halfbewolkt en het is 19 gr. C. We moeten zo’n 12 km rijden voor het antropologisch museum. Wat hebben we een plezier van onze TomTom Go. Het apparaatje heeft ons al overal gebracht. Geweldig ding. Hoewel kaartlezen ook een bezigheid is, die ik wel aardig onder de knie heb, en dat ik ook wel leuk vind om te doen. Maar mijn man vindt dit toch veel plezieriger want hij houdt niet van zoeken of naar de weg vragen. Onderweg rijden we door brede lanen met allemaal alleenstaande huizen aan de kant. Dat is hier in de buitenwijken van Vancouver gebruikelijk. Ziet er wel rijk uitgerust uit.
Aangekomen bij het museum blijkt dat het van 2 september 2008 toto 2 maart 2009 gesloten is, UH! Wegens renovatie….We besluiten dan naar het Vancouver museum te gaan, zo’n 8 km terug. Vlakbij Point Grey, een park en een strandje. Ook het maritieme museum en het observatorium zijn hier. Op dit ogenblik is de Bard Park week bezig. Een soort muziekweek. In tenten worden hier op dit stukje in Vancouver voorstellingen gegeven van Shakespeare (met muziek) In het museum van Vancouver wordt de historie van de stad weergegeven. Het blijkt dat de stad is gesticht in 1839. Dus ook maar anderhalve eeuw.
Ook zien we hier iets terug van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Ik dacht de Quamish. Een volk dat leefde van de visserij en mosselvangst. Het milde klimaat trok de mensen uit het oosten aan en natuurlijk de belofte aan goud. De eerste trein kwam hier in 1890 aan. Daarna zijn er griepepidemieën, een grote brand geweest die de huizen verwoest heeft en ook de eerste en tweede wereldoorlog heeft hier zijn invloed gehad.
In Vancouver was er ook nog zoiets als een soort kristallnacht. Al in 1930. Hier niet tegen Joodse mensen maar tegen Aziaten en Indiërs. En ik denken dat onze oosterburen zoiets verzonnen hadden.
Nadat de japanners Pearl Harbor gebombardeerd hadden werden alle mensen van Japanse afkomst, inclusief die in Canada geboren waren, in kampen geïnterneerd. Ook een zwarte bladzijde. Maar ook na de 2e wereldoorlog waren de Japanners nog niet van de shit af. Ze konden kiezen: of naar Japan terug of naar het oosten (Ottawa). Daar zouden ze aan werk geholpen worden. Blanke vrouwen hebben hier ook pas kiesrecht gekregen nadat bleek dat ze in de oorlog een goede bijdrage aan de economie en the war effort gaven. Pff.. Pas een tiental jaren later na de oorlog kregen alle niet blanken stemrecht. Ik dacht dat ze hier veel liberaler waren.
De tentoonstelling leidde ons door de jaren 30, 40, 50, de befaamde sixties met de hippie dingen. Was wel beeldend allemaal en informatief.
In Canada leven zo’n 25 miljoen mensen dus is het erg dun bevolkt. In greater Vancouver 1,2 miljoen en in the inner city maar zo’n 500.000. Dus vergelijkbaar met een grotere plaats in Nederland. We lopen nog wat door het park en langs de oevers zien we grote bulkcarriers en containerschepen in en uit de haven van Vancouver varen. Het was grappig om te zien dat er een ‘dog on leash’ gedeelte is en een ‘dog off leash gedeelte in het park. We zien aan de overkant een stukje van het Stanleypark, daarachter een stuk van Noord Vancouver en weer daarachter in de verte de mooie bergen.
We rijden naar het vliegveld en leveren de auto in. Een man met een mobiel apparaat neemt de kilometer stand op een geeft ons een bonnetje en vraagt hoe het rijden was met de auto. Geen probleem, hij loopt even om de auto en klaar was het weer. De kilometerstand is 15949. Dat houdt in: 2798 km precies gereden. 
Omdat we dus al om 14.30 op het vliegveld zijn, moeten we nog lang wachten. We hebben nog een beetje geld op te maken en gaan chinees eten. Even kijken naar de winkeltjes. Niet veel loos. We drinken nog een koffie bij Starbucks. Ik heb nog wel Canadese schloty’s over maar die geef ik wel weg aan iemand die binnenkort naar Canada wil. Op het vliegveld is wire-less beschikbaar en dus schrijf ik het verslag tot dan toe. ‘Mijn man leest hem even na want ik heb wel heel erg veel typefouten gemaakt.
Na de paspoort controle zijn de duty free winkels. Niet interessant. Om 17.45 uur moeten we aan boord gaan en we vliegen om 18.45 op 17 september weg. Na een knellende ( wat een krappe toestand!) reis van 8 uur en 45 minuten met wind mee, komen we om 12.30 uur op 18 september aan op Schiphol. Ik heb geen oog dicht gedaan.
Het is aangenaam weer in Nederland. 23 gr. C.
Mijn zus en zwager kwamen ons ophalen en zetten ons voor de deur af. Het is gewoon een werkweek en kunnen niet blijven voor een bakkie of zo. Ik ben nog even bij de buurvrouw langsgegaan om te melden dat we terug zijn en morgen of overmorgen mondeling verslag zullen doen. We zijn even door de (witte) post gelopen en gaan dan een paar uurtjes slapen. We zijn immers ruim een etmaal wakker.
Om 19.00 uur staan we weer op. Wasje draaien, nieuws op TV. Gewone tijd naar bed. Dan worden we ook weer gewone Hollandse tijd weer wakker.
EINDE. 
THE END. FINITO. 
FIN.
